Síðasta sumar byrjuðu tveir kvikmyndagerðarmenn á heimildarmynd um nýliða í slökkviliðinu hér í NY. Til að verða slökkviliðsmaður þurfa menn að fara í gegnum nokkurra mánaða námskeið og svo að því loknu fá menn lærlingsstöðu á slökkviliðsstöð. Menn eru lærlingar í 9 mánuði og ætlunin var að gera heimildarmynd um þann tíma, þegar drengur verður að manni eins og það er kallað. Þeir völdu einn einstakling sem þeir eltu út um allt með myndavélina í hendinni. Það vildi þannig til að þessi drengur hóf störf í lok ágúst og þar af leiðandi lentu kvikmyndagerðamennirnir í miðri atburðarás 9.11. Þessi mynd hlýtur að vera hin fullkomna heimildarmynd. Annar kvikmyndargerðarmannanna var með myndavélina þegar liðið var að athuga gasleka úti á miðri götu rétt hjá WTC þegar fyrri vélin flaug á annan turninn. Hann náði mynd að því þegar vélin flaug á turninn og svo varð allt vitlaust. Myndirnar sem hann og bróðir hans náðu voru ótrúlegar. Bæði innan úr turnunum þegar slökkviliðið var að koma á staðinn og myndir af götunni þegar fólk var að átta sig á því hvað var að gerast. Ég held að það ætti að sýna þessa mynd heima. Hún er óneitanlega mjög sorgleg en gæði hennar felast í því að hún er tekin á meðan atburðurinn á sér stað og því eru menn ekki búnir að átta sig á því hvað er að gerast. Því er reiðin, hatrið og hefndarþorstinn ekki til staðar.

Það er þáttur í sjónvarpinu núna um "nine-eleven". Á morgun er hálft ár liðið frá árásinni. Það voru einhverjir gaurar sem voru að gera heimildarmynd um slökkviliðsmenn í New York og enduðu á því að gera mynd um árásina. Það er frekar erfitt að horfa á þennan þátt. Mér líður aftur eins og mér leið þennan dag. Það er ekki hægt að lýsa því, en það er ekki skemmtileg tilfinning. Ég er búin að reyna að "gleyma"þessum atburðum, ég þvertek fyrir að fara niður á ground zero. Mig langar ekki að vita af þessum stað í borginni sem ég bý í. En einhvern vegin er mér að verða ljóst að sama hvað ég reyni þá á þessi tilfinning eftir að fylgja mér á meðan ég bý hér, það er ekki hægt að gleyma þessum degi.

Loksins skreið ég á fætur, en nú er Cesaria komin á fóninn, kaffið í bollann og ég einbeiti mér að heimaprófi sem snýst um myndun bak-kviðlægs mynstur í fósturþroska bananaflugna.

Ég á að lesa tvær greinar sem komu út sama daginn, í sitt hvoru vísindatímaritinu, og eru ekki samhljóða hvað varðar ferlið sem skapar áðurnefnt mynstur. Ég á að taka saman helstu rök beggja, leggja mat á niðurstöðurnar og hanna tilraun sem sker úr um hvor tilgátan sé rétt.

Ég er enn að lesa greinarnar. Ég hef aldrei lært þroskunarfræði áður, þannig að ég þarf að hafa svolítið fyrir því að skilja þetta allt saman. Sem betur fer finnast mér þessi fræði skemmtileg og það er ákveðin áskorun að leysa verkefni af þessu tagi. Á hinn bóginn er 17 stiga hiti úti og mig langar til þess að skella mér í klukkutíma skokk í Central Park.

Ef ég er sniðug og fæ góða hugmynd að tilraun fljótlega, ætti ég þó að komast í smá skokk, áður en ég fer á rannsóknarstofuna.

Bravenetið er komið upp aftur, og því eru könnunin, teljarinn og myndaalbúmið aftur komin í góðan gír...