Ég er búin að vera fremur framlág í dag. Ég settist nefnilega niður klukkan tíu í gærkvöldi með bókina Grafarþögn, eftir Arnald Indriðason. Mér rétt tókst að skríða inn í rúm á miðnætti, og hafði ekki legið þar lengur en í tíu mínútur, með dúndrandi hjartslátt, þegar ég bara varð að læðast fram aftur og halda áfram að lesa. Ég er ánægð með Arnald, honum tekst vel að skrifa í svona dæmigerðum reyfarastíl, og það á íslensku, en það geta það nú ekki allir. Bókin var spennandi frá fyrsta augnabliki og stemmningin drungaleg. Ég hjúfraði mig saman í sófanum í hálfrökkrinu, og las og las og hlustaði á hljóðin í húsinu sem við búum í. Það ríkti nú ekki alveg grafarþögn, ég var alltaf að heyra einhver þrusk og hljóð sem ég kannaðist ekkert við. Ég var eiginlega alveg skíthrædd. Í fyrsta lagi út af stemmningunni sem stafaði út frá bókinni en ekki síst vegna þess að þegar ég er ein og óvernduð á kreiki á nöttunni í íbúðinni grípur mig alveg ofboðsleg kakkalakkahræðsla. Ég er ekki enn búin að jafna mig á þessum flykkjum sem skriðu um íbúðina okkar í haust og geri það sennilega seint, sérstaklega þegar ég komst að því að þeir flygju, þeir hafa þó ekki látið á sér kræla síðan í haust, nema í höfðinu á mér.
Ég kláraði bókina klukkan fjögur, og smeygði mér í inniskóna mína, það er nefnilega alveg sérstaklega mikilvægt að vera ekki berfætt í myrkrinu, því maður veit aldrei hvenær maður gæti stigið á kakkalakka, og þá er ekki gaman að vera skólaus.

Í dag komust liverpool í átta liða úrslit meistaradeildarinnar. Svo lærði ég líka að fylla út alls konar pappíra tenda útflutningi á vörum. Dagurinn var fínn, ekkert alltof mikið að gera þannig að betri tími gefst til að skoða þá hluti sem ég er að læra. Át góða steik í hádeginu, fór þó ekki að horfa á leikinn en hlustaði á hann í staðinn. Alltaf gaman að hlusta á lýsingar á leikjum. Minnir mann alltaf svolítið á Bjarna Fel.