Það tók langan tíma að ákveða hvað ætti að gera í tilefni afmælisins. Eftir nokkur margra klukkustunda rifrildi ákváðum við að fara á tyrkneskan stað á horninu á hundraðasta stræti og Broadway. Staðurinn heitir Turkay eða eitthvað slík. Þá pöntuðum við borð á jazzstað sem heitir Blue Note, sem er samkvæmt Svani Sigurbjörnssyni frægastur allra jazzstaða í NY. Við áttum bókað borð á sjói sem byrjað klukkan ellefu. Við fórum af stað og gengum niður á tyrkneska staðinn, eftir smá ringulreið fengum við fínt borð á aldeilis fínum stað. Svanur hafði einnig bent okkur á þennan stað og við ákváðum að kíkja á hann fyrst hann mældi með honum. Það er þó ekki víst hvort það voru meðmælins sem staðurinn fékk eða sú vitneskja að um helgar er magadansmey sem gengur á milli borða og dansar. Þegar við komum inn áttuðum við okkur á því að staðurinn væri bara helvíti flottur og því ákváðum við ekkert að vera að drífa okkur til að ná borðinu á Blue Note. Maður þurfti nefnilega að vera kominn á bilinu hálfellefu til korter í ellefu til að fá borðið sem við pöntuðum. Jæja snúum okkur að matnum. Í forrétt fékk ég mér eggaldin pönnukökur og Erna fékk sér hálfgert hummus eða eitthvað slík, bragðaðist vel með brauðinu sem við fengum með. Í aðalrétt fékk Erna sér hefðbundinn tyrkneskan rétt, kjúkling framreiddan á einhverskonar hafragraut. Hann var góður. Ég fékk mér kjúklinga kebab. Einnig helvíti fínt. Með þessu drukkum við tyrkneskt rauðvín. Samkvæmt vínseðlinum átti þetta vín að vera afar gott (auðvitað) og í góðu jafnvægi. Hvað sem það nú þýðir. Alla vega var vínið gott og við vorum í góðu jafnvægi eftir að hafa drukkið það. Á meðan við vorum að drekka kaffið og koníakið og Grand marinerið kom magadansmeyjan og dansaði út um allt við góðar undirtektir matargesta.

Eftir góða stund á þessum fína stað ákváðum við að fara á annan stað. Fyrir valinu varð staður sem heitir Smoke. Þessi staður er rétt hjá heimili okkar og við höfum verið að spá í því að kíkja á þennan stað í nokkurn tíma. Á staðnum var Eddie Henderson ásamt hljómsveit að spila. Þeir voru helvíti flottir, sérstaka athygli vakti Joe Locke sem spilar á víbrafón. Staðurinn var fullur af fólki þegar við komum inn en dyravörðunn vísaði okkur á borð beint fyrir framan sviðið. Sem var auðvitað fínt nema að því leyti að beint fyri framan okkur var trommarinn með sitt sett.

Á heimasíðu Smoke kemur fram ágæt skýring á heiti staðarins. Sá sem finnur þá skýringu og kemur fyrstur með hana á kommentunum, fær sérstök verðlaun.