.. en restin af deginum er ekki búin að vera neitt æðisleg. Fáránleg eiginlega barasta. Það byrjaði allt á því að ég fór út að hlaupa í morgun og fattaði ekki alveg að það væri 25°C og gerði næstumþví útaf við mig að hlaupa 8 kílómetra í þeim hita. Ég kom skríðandi inn og var að fá mér vatn, og var svo sniðug að slulla vatni yfir lapptoppinn minn. Duh... Ég sentist inn í baðherbergi og sótti hitablásarann minn, og þá kom á móti mér stærsta randafluga sem ég hef nokkurntíman séð. Hún var RISA stór. Ég sýndi þvílíka hetjudáð og dissaði fluguna á meðan ég reif tölvuna úr sambandi og þurrkaði hana með volgum blæstri úr hárblásaranum.. Ég reddaði þessu fyrir horn, það virkar allt nema snertimúsin, en við notum hana hvort sem er svo lítið....
Svo fór ég í tíma, og þar var okkur tilkynnt að það væri próf í ónæmisfræði á fimmtudaginn, og við fengum alveg hundleiðinlega og langa grein til þess að lesa fyrir prófið. Kennarinn sagði sko í gær að hann myndi sennilega bara láta okkur halda fyrirlestra, sem er mun léttara. Svo þegar ég kom á labbið og var að setja upp PCR, þá varð Chai fúll yfir því sem ég var að gera og algerlega ósammála mér og stelpa sem er á labbinu með mér byrjaði að skipta sér af á fullu, þannig að allt varð ónýtt og ég náði ekki að setja upp PCR fyrr en klukkan fjögur, og þá að forskrift Chai. Ég er svo háð honum og hans skoðunum og það er frekar pirrandi á stundum. Til þess að bæta gráu ofaná svart, þá sprakk autoklavi (svona tæki sem er notað til þess að sótthreinsa hluti og lausnir undir þrýstingi), í húsinu, akkúrat þegar ég ætlaði að fara að leggja lokahönd á tilraunina og það máttu allir dúsa úti í klukkutíma þar til að slökkviliðið var öruggt um að byggingin væri örugg. Úff, og svo virkaði ekki það sem Chai sagði mér að gera.. eins og mig grunaði, og því fór ég heim klukkan hálftíu frekar pirruð yfir þessu öllu saman.
Hefur einhver heyrt málsháttinn: Sjaldan er ein báran stök?

Öll hefur okkur einhvern tíma dreymt um frægð og frama. Hér er tækifærið. Ég er til í að verða umboðsmaður.

Vítahringurinn rofinn, júhú!!! En djö**** er heitt úti maður...

Argh.... Ég sit hér enn eitt kvöldið og stari út í loftið og get ekki sofnað. Og auðvitað enda ég á blogginu, svona mér til hughreystingar. Ég er ekki enn búin að jafna mig á breytingunni yfir í sumartíma og er komin í hinn versta vítahring. Ég vakna nefnilega alltaf of seint til þess að mæta í ræktina, ég vorkenni sjálfri mér svo ofboðslega á morgnana fyrir það að hafa sofnað seint, þannig að ég bara kem mér ekki á lappir. Og af því að ég fer ekki og dilla mér í ræktinni, þá er ég ekki nógu þreytt til þess að sofna á kvöldin. Þetta er hið versta mál og ég þarf á öllum ykkar fögru hugsunum að halda klukkan sjö í fyrramálið á EST, sem er u.þ.b. 11 á GMT... Ég set stefnuna eina ferðina enn á að fara út að skokka í Miðgarðinum.