Það er alltaf ævintýri að fara niður í bæ í þessari borg. Ég þurfti í gær að sækja pakka til úps, sem mér hafði verið sendur frá Amazon, en úpskallarnir hittu aldrei á mig heima til að rétta mér pakkann. UPS þjónustan er niður á 43. stræti og 11. breiðgötu, þannig að ég tók Subwayinn niður á Times Square og gekk þaðan.
Ég ákvað að fara út á Port Authority Bus Terminal (BSÍ New Yorkur), því þaðan væri styttra að labba. Ég hélt ég þekkti stöðina eins og handarbakið á mér og auðvitað villtist ég í viðleitni minni til þess að spara tíma og stytta mér leið. Þegar ég kom loksins út úr stöðinni stóð ég á 42. stræti og hóf að troða mér í gegnum mannþröngina.
Það fer alltaf eitt stórt VÁÁÁÁÁ í gegnum huga mér við að koma niður á svæðið í kringum Times Square. Allir flottu skýjakljúfarnir og auglýsingaskiltin, mannmergðin og hávaðin verða skilningarvitunum næstumþví að ofurliði. Mér finnst ég alltaf vera komin inn í einhverja Sci-Fi sögu.
Þar sem ég gekk eftir 42. stræti uppnumin af öllum látunum, gekk ég fram á risastóran rauðan blóðpoll, og sá um leið menn með sjúkrabörur. Í sjúkrabörunum lá lítil gömul kona, með stórt höggsár á hvirflinum. Einn sjúkraflutningsmannanna horfði eitthvað svo blíðlega á hana og strauk henni um kinnina, eins og hann væri að hugga hana. Enn dapurlegt. Sálarástand mitt umpólaðist um leið og ég fylltist einhverju tilgangsleysi. Er ekki ömurlegt að vera lítil gömul kona og enda líf sitt með því að detta um koll í miðri mannmergðinni niður í bæ?
Ég gekk áfram og göturnar urðu fljótt nær mannauðar, því leið mín lá í vesturátt. Það varð nú ekki til þess að gleðja mig að ganga fram hjá slökkvilisstöð þar sem myndir af 10 slökkviliðsmönnum voru út í glugga, og yfir þeim stóð: "Still missing". Enn afskaplega dapurlegt. Sem betur fer var ég þá nær komin að UPS stöðinni, þannig að ég þurfti að einbeita mér að öðru; Að fá pakkann minn afhentann.
Ég stóð í hálftíma í biðröð inni á stöðinni og þegar röðin kom loksins að mér sagði afgreiðslukonan við mig (með spænskum hreim): "Did you phone already?" Vúps, ég kunni ekki alveg á kerfið, því úti í horni var sími sem ég hefði átt að nýta mér þegar ég kom inn og taka upp tólið og segja hvert númerið á pakkanum væri sem ég væri að sækja. Ég þurfti að gera svo vel að fara og hringja, segja konunni í símanum hvað ég héti og hvar ég ætti heima, og fara svo aftur í röðina. Það gladdi mig nú samt að þegar nafnið mitt var kallað upp var það með spænskum hreim en ekki amerískum.
Ég tölti því glöð í bragði heim á leið og las Nancy Clarc's Sports Nutrition Guidebook í lestini, en það var hún sem var í pakkanum.
Tjáh, maður er ekki lengi að gleyma dapurleika og hverfulleika þessa lífs í amstri hversdagsleikans.