Þetta er búið að vera frábær helgi. Í gær fórum við hjónin niður í bæ og versluðum stuttbuxur á Mörð og dót í eldhúsið. Það var spáð rigningu, þrumum og eldingum, en ekkert af þessu lét á sér kræla og við röltum um bæinn í rólegheitum og nutum laugardagsins.

Í dag sváfum við svo fram að hádegi, við vöktum frameftir og horfðum á Svíþjóð - Senegal í beinni, en hann byrjaði ekki fyrr en hálfþrjú. Ég gafst reyndar upp í hálfleik, þrátt fyrir spennandi og skemmtilegan leik, og fór að sofa um hálffjögur, en Mörður horfði áfram. Ég var ekkert smá ánægð með að Senegal hafi unnið, mér fannst miklu skemmtilegara að sjá hvernig þeir spiluðu, það var meiri kraftur í þeim en Svíunum. Það er líka gaman þegar lið eins og Senegal koma svona á óvart.

Þegar við vöknuðum, drifum við okkur svo út og fórum á Summer Stage í Central Park. Það var salsa þema þar í dag hlómsveitin Yerba Buena hitaði upp fyrir enga aðra en salsadrottninguna Celiu Cruz. Þetta var alveg frábært. Veðrið var stórgott þegar við komum á staðinn, en við tókum þó regnhlífina með, því það var spáð skúrum. Við komum okkur fyrir á teppi fyrir framan sviðið klukkutíma fyrir tónleikana og sötruðum bjór í þægilegum skugganum frá trjánum í kring. Þetta er eitt af því sem mér finnst skemmtilegast í útlöndum á sumrin, að verja eftirmiðdegi í almenningsgarði í góða veðrinu og ekki er verra að hafa með sér smá brjór.

Þegar Yerba Buena byrjuðu að spila kom regnhlífin að góðum notum. Það komu skúrir annað slagið, en þær hindruðu engan í að dilla mjöðmunum í takt við seyðandi salsataktinn. Það stytti þó fljótlega upp og sólin vermdi okkur og hlýjaði að nýju.

Celia Cruz er sko sannarlega salsadrottning. Hún er komin yfir sjötugt, en það var sko ekki af sviðsframkomunni að sjá. Hún er sko alger megapæja. Mig langar að vera eins og Celia Cruz þegar ég verð sjötug! Það var mikil stemning á tónleikunum og fólk dansaði og dillaði sér og söng með. Celia talaði eitthvað á milli laga, en það var allt á spænsku, þannig að við skildum þá ekki, það hlógu hins vegar allir, þannig að hún hlýtur að hafa verið fyndin! Fyrir síðasta lagið hennar kom svo einhver kall frá Heineken, sem er sponsor Summer Stage, og veitti henni verðlaun. Hann talaði ensku, en þegar hún tók við verðlaununum, sagði hún einfaldlega: "I'm afraid that my english is not very good looking, so I don't know what to say; Thank you!"

Það byrjaði aftur að rigna rétt fyrir lok tónleikanna og við spenntum upp regnhlífina á ný og vonuðum að þetta yrði bara stutt í þetta skiptið. En nei, það kom þvílík úrhellisdemba að það fólk hljóp frá sviðinu og í skjól undir tré og við bara hnipruðum okkur upp að hvoru öðru, undir regnhlífinni, í hláturskasti, þetta var alveg fáránlega kraftmikil demba og þegar við litum á jörðina sáum við að hún var alsett risastórum höglum. Það runnu á okkur tvær grímur. Haglél var sko ekki það sem við bjuggumst við ofan úr himninum í NY í júní. Það stytti þó upp mjög fljótlega og fólk kærði sig kollótt um að vera rennvott og dansaði og söng áfram við síðustu lög tónleikanna.

Við vorum því vot en ánægð þegar við gengum heim á leið eftir skemmtilegan dag í Central park.