Ég held nú barasta að ein meginforsendan fyrir því að það komist á friður í Palestínu sé að Ísraelar kjósi sér nýjan leiðtoga. Arafat er að minnsta kosti að sýna vilja til samninga en það gerir Sharon ekki, og svo skil ég ekki þennan hroka að tala um að Arafat sé ekki treystandi. Sharon er sko ekkert frekar treystandi. Og ekki má heldur gleyma því að Ísraelar beyttu Palestínumenn hryðjuverkum og réðust að þeim og kviðristu meira að segja óléttar konur, hér fyrir rúmum fimmtíu árum síðan. Þetta olli svo mikilli skelfingu að flestir Palestínumanna flúðu Ísrael og hafa ekki átt afturkvæmt síðan. Og svo þykjast Ísraelar vera svo heilagir og stunda ekki hryðjuverk, á meðan grunnurinn að ríki þeirra byggir á hryðjuverkastarfsemi. Ég er orðin svo leið á þessari hræsni í Ísraelum.

Ég held samt að málið með Bush í þetta skiptið er að hann hefur ekki meirihluta á bakvið sig á þingi þegar hann stingur upp á að ríki Palestínumanna verði stofnað, þannig að hann þarf að fara svona bil beggja. - Bleyða og ekkert annað.

Ég skil það líka alveg að Arafat og hans þjóð hafi hikað við að taka samningstilboðinu sem Ehud Barak gerði þeim í Camp David á sínum tíma. Arafat hefði þurft að ganga að þeim skilmála að Palestínumenn sem Ísraelar gerðu landflótta á sínum tíma, frá Ísrael, ættu ekki afturkvæmt. Auðvitað vildi hann ekki taka því umhugsunarlaust, en hann fékk engan frest til þess að ræða þetta mál heima í sinni ríkisstjórn. Og viti menn. Nú eru Ísraelar búnir að snúa svo upp á handleggin á Arafat og pína og pynda þjóð hans svo duglega að hann á ekki margra kosta völ.

Ég held að það stefni allt í þrumuveður í kvöld, það er svo heitt og rakt úti. Við færðum loftkælinguna inn í stofu í gær, en ég var samt alveg að kafna þar sem ég sat og las. Úff! Ég hlakka ekki til hitans í júlí og ágúst.