Í gærkvöldi kíktum við á indverskan veitingastað sem Mörður hafði tekið eftir um síðustu helgi. Þegar ég kom inn á staðinn mundi ég einmitt hvað það var sem mér líkaði best við Indverja á ferðum mínum í þeirra landi. Það er einlægni þeirra, sem jaðrar við að vera barnsleg á köflum. Staðurinn var kósí, skreyttur með speglateppum og myndum frá Indlandi. En það sem gerði þennan stað að ekta indverskum í mínum huga voru ljósaseríurnar og plastblómin út um allt sem voru gersamlegt stílbrot á stemmningunni sem speglateppin og sítartónlistin gáfu. Indverjar eru nefnilega svo mikil krútt, þeir elska ljósaseríur og hafa þær út um allt, helst blikkandi! Þjónarnir voru líka gæddir sömu einlægninni og skreytingarnar gáfu til kynna. Einn þjónanna spurði okkur hvaðan við værum og þegar við sögðum að við værum frá Íslandi horfði hann á okkur tómu augnaráði, ákvað svo greinilega að gera gott úr hlutunum og sagði: "Yes, Iceland, I´ve heard of it. In Iceland there are many many white bears!" Ehemm.. ég sagði kurteisislega að það væri rétt, að það kæmu annað slagið isbirnir upp að strönd íslands.

Þegar þjónninn kom svo aftur hafði hann greinilega ráðfært sig við félaga sína, því hann sagðist hafa séð þátt um Ísland og að þar væri ekki mikill snjór, en fólk væri almennt svona bleikt á litin eins og við og með blá augu. Hann var svo ánægður með íslensku viðskiptiptavinina að hann sagði okkur að þjónustan væri innifalin í reikningnum þegar hann kom með hann að borðinu, og gaf okkur kanilte.

Við vorum södd og sæl þegar við gengum út, og ég var komin með fiðring í magann, mig langaði svo aftur til Indlands. Einhvern tíman ætla ég þangað aftur og tek ekki annað í mál en að Mörður komi með.