Ég komst að því áðan að ég er með ofnæmi fyrir acetaminophene. Ég tók fyrsta skammtinn af verkjalyfjunum, og korteri seinna fékk ég dæmigerð einkenni; Mér hitnaði í framan og fór að klæja í hársvörðinn og lófana. Þegar ég stóð upp til þess að ná í ofnæmislyfin (úff, ég er orðinn alger pill-popper!), varð ég alveg gersamlega hlessa, því ég þurfti ekkert að styðja mig við borðið og setja mig í einhverja fáránlega stellingu til þess að standa upp. Ég át ofnæmislyfin og teygði glöð úr bakinu og minnkaði þar með enn frekar vöðvakrampana. En stuttu seinna fór mér að líða eins og ég hefði drukkið svosem eins og hálfa flösku af hvítvíni, þannig að ég skreið inn í rúm og rotaðist í tvo tíma.

Mér til mikillar ánægju var ég svo að finna pakka af parkódíntöflum inn á baði hjá okkur, sem eru leifar frá því það var keyrt á mig fyrir nokkrum árum. Einhvern veginn höfðu þær komið með alla leiðina til Ameríku. Guði sé lof fyrir kódein!

Ég hef einmitt orðið fyrir svipaðri reynslu og hann Ágúst, þar sem það er oft reynt að pranga inn á mann The Militant hérna á Columbia skólalóðinni. Mér finnst það frekar fyndið að þeir standi fyrir utan ISAL (eh.. ég meina Alcan) að reyna að selja blaðið. Ég er heldur ekki jafnforvitin og Ágúst, og hef aldrei keypt blaðið. Það er sennilega vegna þess að ég hef svo oft lent í gyðingum sem eru að reyna að heilaþvo mann á skólalóðinni og líma á mann ísraelska fánann, að ég tek öllu prangeríi af mikilli varúð.

Í dag er fimmti dagurinn minn sem krypplingur. Ég fór að lyfta í gymminu á föstudaginn, rétt eins og venjulega, en hef gengið um skökk alveg síðan. Ég var meira að segja heima í gær, og svo aftur í dag, þannig að í dag er fjórði dagur æfi minnar sem ég hef verið frá vinnu vegna veikinda.

Ég fór til læknis í morgun og teygði mig og beygði eins og ég gat fyrir hana, og hún gaf mér nú örlitla von um að ég myndi ekki verða krypplingur það sem eftir er æfinnar. Hún gaf mér tilvísun á einhvern lækni niður á Madison Avenue, og skrifaði upp á kódein fyrir mig, en hér í Ameríku fæst kódein ekki nema með uppáskrift.

Nú vandast hinsvegar málin, því að sjúkratryggingafélaginu mínu láðist að senda mér kort í haust sem sannar að ég sé tryggð hjá þeim. Þess vegna tekur tvo tíma hjá apótekinu að afgreiða nokkrar verkjatöflur, en það sem verra er, ég hef ekkert til þess að sýna ef ég fer til dr. Fazzari á Madison Avenue. Ég býst því við því að ég eigi eftir að verja deginum í dag í ótal símtöl til þess að komast að því hvernig ég geti fengið svona kort.