Geir kommentar á færslu um spekileka, allskeptískur og spyr hvort að kíttið í spekilekann valdi því að auknar álögur verði lagðar á skattborgara.

Mér finnst þetta svona dæmigert íslenskt attitjúd hjá honum Geir. Eins og það að vísindarannsóknir séu bara einkahobbí vísindamanna, og ef ríkissjóður ákveði að styrkja rannsóknir, þá sé það eins og að henda peningum út í hafsauga.

Nú vill svo til að rannsóknarstarfssemi ýmisskonar er bráðnauðsynleg hverju þjóðfélagi. Það er heldur ekki nóg að hafa bara einstaka fyrirtæki í mjög einsleitum rannsóknum eins og Íslenska Erfðagreiningu, heldur fer best á því að margskonar mismunandi rannsóknarsvið séu í hávegum höfð og þá er líka mikilvægt að hafa sterka rannsóknakademíu í landinu. Reyndar er satt að þjóðfélagið kæmist alveg af án þess, en þá væri það mun fátærkara að mörgu leyti. Þetta er líka spurning hvort að við viljum reka hér samkeppnishæft vestrænt samfélag, eða bara láta okkur duga meðalmennskan og láta þar með hráefnisframleiðsluna duga.

Það hefur líka sýnt sig að þegar meiri áhersla er lögð á menntun í samfélaginu, hækkar menntunarstigið og jafnframt hagvöxturinn. Rannsóknir eru stór hluti af menntakerfinu, sérstaklega á efri stigum þess.

Hérna í Bandaríkjunum, svo að dæmi sé tekið, ver ríkissjóður milljörðum í líffræðirannsóknir á hverju ári. Nær allir lífvísindamenn í akademíunni hér, og þeir eru ekki svo fáir eru styrktir af ríkinu, og ánægja almennings með það hefur verið mikil þegar kannanir hafa veirið gerðar. Fólk er ánægt með að skatturinn sem það greiðir fari í vísindarannsóknir.

Nú er ég líka alveg sammála Geir um að Íslendingar megi ekki við miklum skattahækkunum. Ég held að ef stjórnvöld myndu forgangsraða aðeins öðruvísi, væri hægt að halda uppi samkeppnishæfum akademískum rannsóknum á íslandi. Enn sem komið er mjög erfitt að stunda rannsóknir að nokkru ráði heima, styrkir eru fáir og mjög lágir og samkeppnin um þá mikil. Svo eru launakjör náttúrufræðinga mjög lág og sennilega annara fræðimanna líka.