Úff, annan eins dag hef ég barasta aldrei á æfinni upplifað. Jú, kannski, en það er að minnsta kosti langt síðan!

Ég var mætt klukkan átta á labbið, og komst þá fljótlega að því að það væri eitthvað að prótínunum mínum sem ég er að búa til.. Þau eru eitthvað að stríða mér og segjast vera önnur en þau eru... Svo, til þess að bæta gráu ofaná svart varð Vanesa, póstdokkinn sem ég er að vinna með, mjög fúl yfir þessu og fór að tala um það við hina nemana á labbinu hvað ég hafði verið vitlaus að rugla saman sýnum. Málið er bara að ég veit að ég ruglaði þeim ekki neitt saman, það er eitthvað annað í gangi. Ég er komin með nett nóg af þessari manneskju, hún er algerlega geðbiluð, ég tel dagana þangað til hún hættir. En nóg um það.

Það toppaði daginn samt að ég átti að vera mætt í sjúkraþjálfun klukkan sex, en var að byrja á minni fyrstu prótínhreinsun síðan 1998. Og auðvitað gekk allt hundrað sinnum hægar en það átti að gera. Klukkan sex var ég enn í vinnuni, en hafði fengið klukkutíma frest í sjúkraþjálfun. Ella, tæknimaðurinn á labbinu mínu var bjargvætturinn minn í dag, hún sýndi mér öll handbrögðin og veitti mér andlegan stuðning. Hún gekk jafnvel svo langt að hvísla að mér svo lítið bæri á: "You have to survive this only for a few more months". Ég vissi alveg við hvað hún átti.

Ella er alveg frábær kona. Alveg hreint svakalega hávaðasöm, en líka mjög fyndin og skemmtileg. Ég hef áður sagt frá því að hún er pólsk að uppruna, hefur búið hér í fjölda ára. Ég komst svo að því í dag að hún er læknir að mennt, og vann sem læknir í Póllandi áður en hún flutti til New York, en ákvað að taka ekki "residency" hér aftur þegar hún flutti hingað, heldur fór að vinna sem "technician" þ.e. tæknikona, á labbinu. Mér finnst þetta algert rokk. Hún þurfti ekki á peningunum að halda, þannig að hún fékk sér bara vinnu sem hún þurfti ekki að sinna meira en 40 tíma á viku.

Hún ætlar að kaupa handa mér Prins Póló fljótlega, því henni fannst svo fyndið að hugsa til þess að þegar hún var í Póllandi að gæða sér á íslenskum kavíar, hafi ég verið lítil stelpa á Íslandi að borða Kók og Prins....

Ég var að lesa sniðuga grein í Times um helgina um skynjun manna á tilviljunum, og hvernig mannfólkið býr til mynstur þar sem í raun er ekkert mynstur. Ég er sjálf mjög sátt við tilviljanir og finnst frekar skondið þegar fólk byrjar að tala um hluti eins og að hryðjuverkaárásirnar á borgina hafi verið þann 9/11, en það geti ekki verið tilviljun að það séu sömu tölur í neyðarnúmerinun 911. Þessi grein segir það sem segja þarf, heimurinn er bæði nógu stór og nógu lítill til þess að svona tilviljanir eigi sé stað!