Einhvern tíman heyrði ég því fleygt að kakkalakkar væru einu lífverurnar á jörðinni sem lifðu af kjarnorkusprengingu. Mér finnst það ólíklegt.

Ég sat nefnilega í mestu makindum að fletta upp greinum á netinu, þegar ég sá hreyfingu á gólfinu við hliðina á mér. Mér brá nú ekki, ég varð eiginlega ánægð, því að ég hélt að þetta væri kjörið tækifæri til að handsama músina sem er farin að leigja með okkur. En þegar ég skoðaði málið betur sá ég að dýrið var aðeins of lítið til þess að vera mús (reyndar of stórt líka til þess að vera skordýr að mínu mati). Þetta var kakkalakki. Ég spratt upp gólandi og gargandi, því mér er ekki vel við þessi kvikindi. Ég tók svo að stappa og láta öllum illum látum til þess að króa dýrið af út í horni, og Mörður kom og tók þátt í leiknum, á meðan ég rauk inn á bað og náði í hárblásarann minn. Síðan grillaði Mörður dýrið með blásaranum, og þurfti nú ekki mikinn hita eða langan tíma til. Mér finnst harla ólíklegt að lakki kenndur við kakka, sem ekki lifir af smá hárblástur þoli kjarnorkusprengingu.

Mikið er þetta blogg orðið eitthvað slappt hjá mér, ekkert nema lýsingar á vinnunni hjá mér, en þó að mér finnist hún skemmtileg, þá efast ég um að allir lesendur dagbókarinnar séu á sama máli.

Í dag var léttur og löðurmannlegur dagur á labbinu. Það fengu allir taugaáfall þegar ég lét verða að því að leika dropateljara við 4°C, það héldu allir að ég hefði verið að grínast. Mér fannst þetta ekkert mál, ég var bara í klukkutíma þarna inni, í flíspeysu, með húfu. Ég hefði reyndar alveg getað beðið frami og farið inn á þriggjamínútna fresti og skipt um glas, en ég var bara svo hrædd um að þetta myndi sullast eitthvað út um allt, þannig að ég sat inni. Ég sagði við stelpurnar að þetta væri sko ekkert mál, mér hefði verið mikið kaldara þegar ég vann í frystihúsi eitt sumar hér í denn. Ég er samt komin með stimpil á mig á labbinu sem geðsjúklingur...

Jæja, nóg af labbvinnu. Eftir sjúkraþjálfun í dag kom ég við í GAP og labbaði út með þessar líka fínu gallabuxur. Mátunin á gallabuxunum var vægast sagt fyndin, því mátunarklefagaurinn var að reyna við mig allan tímann, og hékk á hurðinni á klefanum og blaðraði á meðan ég mátaði samtals sex pör af gallabuxum. Hann rétti mér meira að segja símanúmerið sitt yfir hurðina. Ehhhmmmm... ég stóðst ekki mátið og sagði við hann að ég væri nú reyndar gift. Hann fór í klessu og fór að tala um að það væri nú allt í lagi að vera vinir og að hann ætti nú unnustu "back home".. gvuðmávita hvar það er... Æji, ég var bara í svo góðu skapi eitthvað þannig að þegar hann fór að spurja mig hvaðan ég væri í upphafi, þá kjaftaði ég á móti, en hefði nú alveg mátt vita að ég losnaði ekki við hann af klefadyrunum. Mér finnst þetta eiginlega alveg óborganlegt. Það er svo oft hérna sem fólk kann sig ekki.