Nú er ár síðan við vörðum saman fyrsta deginum okkar í New York. Mörður kom hingað 24. ágúst, en ég kom tveimur dögum fyrr til þess að taka á móti íbúðinni og sjá um nokkur formsatriði á meðan hann tók haustpróf heima.

Mér finnst eiginlega ótrúlegt að við séum búin að vera hér í ár, þetta hefur liðið svo hratt. Ætli komandi ár eigi eftir að líða jafnhratt. Þegar ég lít til baka, þá er árið búið að vera skemmtilegt, en líka erfitt. Það er búin að fara mikil orka í að aðlaga sig lífinu hér, og líka bara að koma okkur fyrir hér, en á sama tíma erum við búin að sjá nýja og spennandi hluti og kynnast skemmtilegu fólki.

Það sem minnir mest á að ár sé liðið núna er ársafmæli árásarinnar á WTC og Pentagon. Ég held að þessar árásir hafi gert mér erfiðara fyrir við að aðlagast lífinu hér í byrjun, ég sé það eiginlega betur eftirá, en þetta var svo mikið sjokk.

Þegar einhver minnist á ellefta september eru flugvélar fljúgandi á turnana ekki það fyrsta sem ég sé fyrir mér, heldur hugsun sem fór í gegnum huga mér sennilega um leið og fyrri flugvélin flaug á turninn. Klukkan var nákvæmlega tíu mínútur í níu, og ég var að flýta mér í fyrirlestur. Veðrið var frábært, heiðskír himinn og loftið tært, lítill raki. Ég leit á klukkuna og greikkaði sporið og horfði upp Broadway og varð þá lítið á bandaríska fánann sem blakti við hún á þaki byggingar við götuna. Ég hugsaði með mér: "Já, ég er í Ameríku, best að venjast því!" -Við fengum það svo sannarlega í andlitið næstu vikurnar og mánuði, þar sem amerísk föðurlansást sauð duglega uppúr.

Ármann bloggar um minningarbrot frá æsku sinni. Í dag talar hann um rúllustigann í Glæsibæ. Ég fékk eiginlega bara gæsahúð, því að þessi rúllustigi lifir enn í minningunni hjá mér, -í dýrðarljóma. Það var alltaf gaman að koma í Glæsibæ, því þar var rúllustiginn. Mig minnir líka að Glæsibæjarferð hafi verið notuð til að múta mér til að vera stillt einhvern tíman, og sé ég þá fyrir mér Óla frænda og Loft pabba hans, en ég var oft í pössun hjá Völlu frænku, mömmu Óla og konu Lofts. Þau bjuggu einmitt í Goðheimunum, ekki svo langt frá Glæsibæ.

Mörður var reyndar einu skrefi á undan mér í rúllustigamenningunni, því hann bjó rétt hjá og var búinn að uppgötva takkann sem stoppaði stigann. Dæmigert fyrir hann, en hann var prakkari þegar hann var lítill.

Það er ótrúlegt að minningin um lítin rúllustiga í Glæsibæ geti enn yljað manni um hjartarætur og ég er viss um að margir Reykvíkingar á mínum aldri eiga sælar minningar af stiganum þeim arna.