Ég er búin að bíða eftir deginum í dag með mikilli eftirvæntingu, því að í dag opnaði líkamsræktarstöðin í Columbia aftur eftir tveggja vikna hlé.

Ég hélt glöð í bragði út í gymmið eftir vinnu til þess að fara í sund. Ég athugaði vel áður hvort að sundlaugin væri ekki örugglega opin klukkan sex og fann svo nýja skápinn minn og hafði fataskipti. Síðan plampaði ég sem leið lá um ranghala Marcelus-Hartley-Dodge Physical Fitness Center, þar til að ég kom að sundlauginni. Til þess að komast að lauginni þarf að ganga yfir áhorfendapallana og svo eftir gangi og niður stiga og inn að laug. Ég gekk þar sem leið lá eftir pöllunum og horfði á sundfólkið, glöð yfir því að laugin væri opin, því ekki er alltaf alveg að marka dagskrána. Ég fór um dyr inn á ganginn og niður stigann og kom þá að lokuðum dyrum að lauginni, og ekki einu sinni hurðarhúnn á þeim til þess að rykkja í. Ég var frekar svekkt, skildi ekki alveg hvað væri í gangi og plampaði aftur upp. En viti menn, dyrnar sem ég kom inn um voru líka lokaðar og læstar, -ég var greinilega komin í sjálfheldu!

Ég reyndi fyrst að berja á dyrnar til þess að vekja á mér athygli, en það gekk ekki, þannig að ég fann neyðarútgang, en hann var læstur =( Þá brá mér alveg svakalega og ég hljóp niður stigann aftur, því þar var annar neyðarútgangur. Jú, sem betur fer komst ég út um þær dyr, og þær skelltust á eftir mér. Á þeim var heldur ekki neinn hurðarhúnn, þannig að ekki var um það að ræða að snúa við, en ég var stödd inni á einhverskonar lager. Ég ráfaði um lagerinn á sundbol og sandölum einum fata og kallaði "Hello, is anybody there?" -Ekkert svar. Þarna var ég eiginlega orðin pínu smeyk, en hafði þó húmor fyrir aðstöðu minni. Ég fann annan neyðarútgang, en hann var líka læstur. Ég var eiginlega fegin því, því að hann vísaði beint út á Broadway.

Loksins kom ég á gang sem var verið að gera upp, og hann var því fullur af smiðum og málurum. Þeir glottu út í annað þegar ég kom arkandi inn ganginn á sundbolnum, veifandi sundgleraugum og spurði þá hvernig ég kæmist í gymmið. Sem betur fer gátu þeir vísað mér leiðina og bentu mér á lyftu og sögðu að gymmið væri á fimmtu hæð. Það var nú reyndar ekki alveg rétt, því ég var komin út á kampus og neyddist til þessa að plampa á sundbolnum yfir campusinn og inn í líkamsræktarstöðina aftur. Sem betur fer er heitt úti, það hefði verið hræðilegt ef þetta hefði gerst í febrúar.

Ég fór því bara og skipti um föt og fór heim og fékk mér kvöldmat. Tveimur tímum síðar gerði ég aðra tilraun til líkamsræktar, og hafði þá líka með mér skó og æfingaföt ef ske kynni að ég kæmist ekki að lauginni. Þá brá svo við að það var búið að hengja skilti út um allt gymmið að opnunartími sundlaugarinnar hefði verið vitlaus á dagskránni, laugin opnaði ekki fyrr en klukkan sjö. Gaurinn í afgreiðslunni horfði skömmustulega á mig þegar ég kom aftur, en ég hafði þurft að útskýra sólarsöguna fyrir honum til þess að komast inn aftur.

Það kom svo líka í ljós að þessi leið sem hafði verið notuð að lauginni í sumar er lokuð og nú á að labba í gegnum aðra ranghala til að fá sér sundsprett. Það hafði bara óvart gleymst að taka niður skiltin með öllum pílunum sem bentu á sundlaugina, þangað til ég kom og lét á þær reyna.

Ég komst sem betur fer á leiðarenda í annari tilraun og líður núna eins og nýslegnum túskildingi eftir þúsund metra skrið...