Jeijjj!!! Vísindastarfsemi dagsins gekk eins og í sögu! Ég fékk niðurstöður úr raðgreiningu á plasmíðinu mínu og klónunin gekk upp. Þ.e. allir þrír klónarnir mínir eru réttir!

Ég hef lítið gert af raðgreiningum síðan ég vann hjá ÍE, og í þetta skiptið var reynslan svipuð og að vera föst í umferðarteppu í nokkra sólarhringa. Ekki misskilja mig, raðgreiningin sjálf fór vel fram, en svo þegar ég þurfti að skoða niðurstöðuna og bera saman við raðirnar sem ég byrjaði með, þá brást tölvubúnaðurinn algerlega. Tölvan sem var með hugbúnaðnum sem ég þurfti að nota var svo hæg að ég hefði getað ræktað kaffibaunir, tínt þær, malað og hellt upp á kaffi bara á meðan tölvan opnaði eina möppu. Tölvan sem var nógu hröð til þess að ég gæti framkvæmt úrvinnsluna á þessari öld var hins vegar ekki með hugbúnaði til þess að bera saman raðir.

Á endanum fór ég heim, hlóð gögnunum niður af netinu, bjó til tuttuguogþrjár textaskrár, hver og ein þeirra var með 300-600 bösum, og ég las þær allar yfir handvirkt til að athuga hvort að þær væru réttar!

Fyrsta röðin var rétt, hér er hún:

GGTTTCCCTCTAGAAATAATTTTGTTTAACTTTAAGAAGGAATTGCCCTTATGGAAGAGG
TGATGAGTTGGGAGGAGGCAGGCGGCCTGGCACCTCACCTGCTCTGCTGCAGGGGACAGC
AGAGGAAGACCATGTGGACCTGTCACTGTCTTGTACCCTTGTGCCTCGCTCAGGGGAGCA
GGCTGAAGGGTCCCCAGGTGGACCTGGAGACTCTCAGGGTCGAAAACGGCGGCAGACCAG
CATGACAGATTTCTACCACTCCAAACGCCGGCTGATCTTCTCCAAGAGGAAGCCCTAAAA
GGGCAATTCGAAGCTTGAAGGTAAGCCTATCCCTAACCCTCTCCTCGGTCTCGATTCTAC
GCGTACCGGTCATCATCACCATCACCATTGAGTTTAAACTATATAGAATAAAAGAAGAAA
CCTTAGCTGAGCAATAACTAGCATAACCCCTTGGACNACCTGACGGCCTCTAAACGGGTC
TTTTGCTGAAAGGAGGAACTATATCCGGATTAACGCTTACAATTTAGGTGGCACTTTTCG
GGGAAATGTGCGCGGAACCCCTATTTGTTTATTTTTCTAAATACATTCAAATATGTATCC
GCTCATGAGACAATAACCCTGATAAATGCTTCAATAATGTGAGGAGGGCCACCATGGCCA
AGTTGACCAGTGCCGTTCCGGTGCTCACCGCGCGCGACGTCGCCGGAGCGGTCGAGTTCT
GGACCGACCGGCTCGGGTTTNCCGGGACTTCGNGGAGNACNACTTCNCCGTGTGGTCNGG
CTGTTATNANCGCGTCCAGANCAGNGGNGCNGANACCCCTGGCCTGGGGNGGGGCCNGNC
TGNACAACTNACCCCANGGTCGAGTTTGTCNAACTTCGGNCCCTCGGCGNCTNACNAANG
GAAACCNGGGNGGATTCCCTGCACGCCGAATGGNNCTTGGGCGGANGATNCNTNAAGAAA
TANTTGAGGGGTTTAATNCGGNCNTTCTTNGATGNTTNTTNNNANNN

Öfundið þið mig ekki af því að vera að læra sameindalíffræði?

Geir kommentar á færslu um spekileka, allskeptískur og spyr hvort að kíttið í spekilekann valdi því að auknar álögur verði lagðar á skattborgara.

Mér finnst þetta svona dæmigert íslenskt attitjúd hjá honum Geir. Eins og það að vísindarannsóknir séu bara einkahobbí vísindamanna, og ef ríkissjóður ákveði að styrkja rannsóknir, þá sé það eins og að henda peningum út í hafsauga.

Nú vill svo til að rannsóknarstarfssemi ýmisskonar er bráðnauðsynleg hverju þjóðfélagi. Það er heldur ekki nóg að hafa bara einstaka fyrirtæki í mjög einsleitum rannsóknum eins og Íslenska Erfðagreiningu, heldur fer best á því að margskonar mismunandi rannsóknarsvið séu í hávegum höfð og þá er líka mikilvægt að hafa sterka rannsóknakademíu í landinu. Reyndar er satt að þjóðfélagið kæmist alveg af án þess, en þá væri það mun fátærkara að mörgu leyti. Þetta er líka spurning hvort að við viljum reka hér samkeppnishæft vestrænt samfélag, eða bara láta okkur duga meðalmennskan og láta þar með hráefnisframleiðsluna duga.

Það hefur líka sýnt sig að þegar meiri áhersla er lögð á menntun í samfélaginu, hækkar menntunarstigið og jafnframt hagvöxturinn. Rannsóknir eru stór hluti af menntakerfinu, sérstaklega á efri stigum þess.

Hérna í Bandaríkjunum, svo að dæmi sé tekið, ver ríkissjóður milljörðum í líffræðirannsóknir á hverju ári. Nær allir lífvísindamenn í akademíunni hér, og þeir eru ekki svo fáir eru styrktir af ríkinu, og ánægja almennings með það hefur verið mikil þegar kannanir hafa veirið gerðar. Fólk er ánægt með að skatturinn sem það greiðir fari í vísindarannsóknir.

Nú er ég líka alveg sammála Geir um að Íslendingar megi ekki við miklum skattahækkunum. Ég held að ef stjórnvöld myndu forgangsraða aðeins öðruvísi, væri hægt að halda uppi samkeppnishæfum akademískum rannsóknum á íslandi. Enn sem komið er mjög erfitt að stunda rannsóknir að nokkru ráði heima, styrkir eru fáir og mjög lágir og samkeppnin um þá mikil. Svo eru launakjör náttúrufræðinga mjög lág og sennilega annara fræðimanna líka.

Bjarni talar um frétt á mbl.is í dag þar sem greint er frá því að vísindamenn hafi sýnt fram á að atlot ástvina framkalli öðruvísi taugaboð en snerting af öðru tagi.

Eins og venjulega er frétt Moggans hrá og frekar léleg þýðing á efni sem finna má annars staðar á vefnum á betra og ýtarlegra formi. Þessa umræddu frétt er að finna á heimasíðu vísindatímaritsins Nature, á s.k. Nature Science Update síðu, en það er mjög sniðug siða þar sem það nýjasta í vísindaheiminum er sett fram á fréttaformi og alveg tilvalið aflestrar fyrir áhugasama leikmenn. Ég er áskrifandi að þessum fréttum í tölvupósti og finnst þetta alger snilld!

Júhú! Við fengum digital-myndavél um daginn sem er líka hægt að nota sem Web-cam! Þessi myndavél var líka mjög ódýr, því við fengum hana senda ókeypis sem kynningartilboð. Tjáh, stundum margborgarsig að búa í Ameríku =)

Reyndar er þetta ekkert kostuleg vél, því myndgæðin bera þess alveg merki að hún er ókeypis. Ég held samt að ég fái mér digital vél fljótlega, því að það á að vera svo auðvelt að fá fínar, ódýrar vélar á Íbey. Að minnsta kosti keyptu Kiddi og Inga vél þar á 100 dollara sem væri alveg fullkomin fyrir okkar not!

Úff, það er búið að vera frekar kalt í borginni undanfarið, og svo loksins þegar manni er hætt að finnast kalt í tuttugu stiga hita, þá kemur hitabylgja. Í augnablikinu er 37°C hiti og rakaprósentan er um fimmtíu prósent! Urr....

Við fórum með Adelene í dag niður á Pier 26 á Downtown Boat House, þar sem við fórum á kajak. Downtown Boat House er áhugamannaklúbbur um kajaksiglingar og það kostar ekkert að prófa að fara á kajak þar, en maður verður að halda sig við bryggjuna og maður má bara vera hálftíma í einu. Í dag var stefnan bara að tékka á staðnum og sjá hvað klúbburinn hefði uppá að bjóða. Við skrifuðum uppá að við kynnum að synda og fórum í björgunarvesti og fengum svo báta. Ég og Mörður tvímenntum í einn bát og Adelene fékk bát út af fyrir sig. Það kom okkur pínu á óvart að það voru engar svuntur á bátunum, þannig að við rennblotnuðum á rassinum, en það kom þó ekki að sök í hitanum. Við rérum um höfnina og nutum þess að finna öldurnar rugga okkur. Við vorum þó ekki búin að vera nema korter úti þegar allir voru kallaðir í land aftur vegna þess að það var neyðarútkall í gangi hjá lögreglunni, en löggan vildi ekki hafa neitt fólk úti á ánni.

Við bárum bátana á land og sáum þar hvar sjö lögreglubílar brunuðu framhjá. Þegar við röltum svo til baka sáum við að allir löggubílarnir voru við næstu bryggju, og það voru svona þrjátíu löggur þar við líka. Ég spurði mann í sölutjaldi hvað væri í gangi og hann upplýsti mig af því að það hefði fundist gashylki við bryggjuna. Þarna voru líka óeinkennisklæddar löggur með ýstru í röndóttum skyrtum og "flottustu" speglasólgleraugu sem unnt er að ímynda sér. Ef þeir hefðu ekki verið í útkalli hefðu þeir pottþétt haldið á dónött og kaffi í frauðplastsbolla.

Mér er líka bara spurn, hvers vegna þarf þrjátíu löggur til þess að sjá um eitt gashylki? Mér finnst líka nóg um hvað fólk er nojað hér þessa dagana.

Fyrst við vorum komin niður í bæ röltum við með blauta rassana um SoHo og Chinatown og fengum okkur svo núðlur á malasískum stað. Þannig að þó að kajakróðurinn hafi verið skammvinnari en við héldum var eftirmiðdagurinn alveg hreint prýðilegur.

Þegar Adelene kemur heim úr fríinu sínu á Spáni ætlum við svo að fara saman í tveggja tíma kajakferð einhvern seinnipartinn, og jafnvel vinna upp kjark til þess að fara í dagsferð.

Gærdagurinn var frábær! Ég vaknaði snemma og las nokkrar vísindagreinar í morgunsárið og skellti mér svo í sund. Þegar ég kom svo heim aftur var Mörður kominn á fætur og við drifum okkur og tókum til og fórum svo að kaupa í matinn, því við buðum Josh og Melissu í mat í gærkvöld.

Eins og venjulega vorum við á síðustu stundu með veisluundirbúning, þannig að nágrannar okkar voru komin þegar við vorum rétt búin að verka fiskinn. Það kom þó ekki að sök, því við spjölluðum bara við þau á meðan við stóðum yfir pottunum. Það eru nefnilega jákvæðar hliðar á því að vera með eldhúsið (eða eldhúslinginn eins og frekar ætti að kalla það, vegna smæðar), inni í stofu.

Mörður ákvað að hafa silunginn sem hann veiddi fyrir norðan í forrétt. Hann var matreiddur að hætti hússins (og tengdapabba), smjörsteiktur með rjóma-bláberjasósu. Í aðalrétt var svo Ýsa elegant, sem aldrei klikkar og í eftirrétt var súkkulaði kaka frá Nussbaum and Wu, sem er beyglustaður og bakarí hér úti á horni.

Það er alltaf svo gaman að spjalla við Josh og Melissu. Við stelpurnar ákváðum að fara saman í Ayangar-jóga tíma í haust, og strákarnir töluðu saman um veiði. Áður en varði var Josh líka farinn að fræða okkur um stjórnmálakerfi Bandaríkjanna, en hann veit svo margt um það og sögu þess, og það er svo gaman að hlusta á hann. Við borðuðum og spjölluðum langt framyfir miðnætti, en Josh og Melissa fóru geispandi heim og við skriðum í háttinn.

Núna sit ég hins vegar bara og blogga, því að Mörður gekk frá matnum og skolaði leirtauið í nótt og ég lofaði að ég myndi vaska það upp í dag. Og nú nenni ég því að sjálfsögðu ekki =)

Hulda Þórisdóttir skrifar á Tíkina, á hnitimiðaðan hátt að vanda, um spekileka og veltir því fyrir sér hvort að þesskonar leki kunni að steðja að Íslendingum.

Ég er nokkuð sammála henni með að þetta sé ekki alvarlegt vandamál heima á Íslandi, það togar fast í flesta Íslendinga að snúa heim aftur. Ég hef nú samt unnið með fólki sem hefur sagt að það hefði ekki komið heim nema af því að því bauðst frambærilegt starf í ákveðnu íslensku fyrirtæki. Þannig að svona leki er nú til staðar, þósvo að hann sé kannski ekki mikið vandamál í augnablikinu.

Fyrir mína parta verð ég að segja að ég hugsa að mig muni langa að koma heim "á endanum" en ég hef ekki hugsað mér að flytja heim strax að námi loknu. Það eru bara svo mikið fleiri tækifæri til þess að starfa við eitthvað sem er við hæfi manns ef maður skoðar allan heiminn sem starfsvettvang í stað þess að einskorða sig við litla eyju í Norður Atlantshafi.

Það er líka gott að vita af því að ríkisstjórn og borgarstjórn hafi það á stefnuskrá sinni að kítta upp í spekileka. En það er bara ekki nóg að hafa það á stefnuskránni. Það er ekki nóg að tala bara. Það þarf að framkvæma líka. Ég myndi til dæmis ekki hika við að snúa heim eftir mitt nám ef ég vissi að Háskóli Íslands byði upp á rannsóknarstöður, fyrir fólk með mína menntun, sem væru aðeins betur launaðar en sem nemur námsstyrknum mínum hér í Columbia. Og að þannig stöðu fylgdi einnig fjármagn til þess að stunda rannsóknir. Það er ekki nóg að hlúa að einkafyrirtækjum, það þarf að hlúa að háskólanum okkar í stað þess að tala bara fjálglega um allan þann mannauð og allt hugvitið sem í Íslendingum býr....

Hahaha... mér finnst frekar fyndið að fatsóarnir hérna í Ameríku séu að fara í mál við Burger King, McDonalds og félaga, til þess að gera þessar skyndibitakeðjur ábyrgar fyrir offituvandamáli ákærenda.

Mér finnst þetta stórkostlegt. Hversu heimskur er hægt að vera? Mér finnst þetta líka bara fyndið og verð ekkert pirruð yfir þessu eins og þessi, fyrr en fatsóarnir vinna málið.

Ekki slæmt að vera hætt á Blogger núna þegar allt er í klessu á Blogspot =)

Ágúst og Stefán skrifast á af miklum móð um styttingu vinnuvikunnar. Ég er sammála Stefáni um það að stytting vinnuvikunnar á ekki eftir að setja fyrirtæki á hausinn. Hins vegar veldur hún starfsfólki meira stressi, því það þarf að komast yfir sömu vinnu og áður á styttri tíma. Það er að minnsta kosti reynslan í Danmörku, þar sem búið er að stytta vinnuvikuna niður í 37 tíma (að mig minnir). Þar kvartaði fólk oft yfir því og margir hefðu alveg verið til í að vera lengur í vinnunni til þess að geta unnið á eðlilegu tempói, og kannski stundum fengið sér kaffibolla með vinnufélögunum.

Það er líka athyglisvert að sjá hvað umræðan um verkalýðsmál er á allt öðru plani hér í BNA. Það dytti engum í hug að tala um að stytta vinnuvikuna niður í 35 tíma á viku, enda vinna Bandaríkjamenn mjög mikið. Þessa dagana snýst umræðan meira um s.k. 401(k) sjóði sem eru einskonar eftirlaunasjóðir, og "stock options" starfsmanna. Þessi umræði fylgir þó í kjölfar bókhaldsskandala undanfarinna mánuða.

Úje... Ég synti sko þúsund metra skrið og stoppaði bara þrisvar! Mér fer fram á hverjum degi...

Ég rakst á þessa grein á netinu. Ég er nokkuð sammála henni, þetta tips-kerfi hérna er alveg svakalega ógegnsætt. Ég veit aldrei hvað ég á að tipsa mikið, þannig að ég tipsa bara alltaf 20%. Mjög margir tipsa alltaf 15% af því að það er svo auðvelt að reikna það út, tvöfaldur söluskatturinn.

Mér finnst líka alveg óþolandi að þurfa að gefa þjórfé á hárgreiðslustofu. Ég veit sko aldrei hvað ég á að tipsa mikið þar. Mér finnst líka svo halló að henda einhverjum skitnum dollarableðlum í hárþvottarkonuna. Mér finnst bara að þetta fólk eigi að vera á mannsæmandi launum, punktur. En þeir sem þvo á manni hárið heima á stofunum eru allt nemar á einhverjum skítalaunum, með þrjúhundruðkall á tímann. Hér er því ekki fyrir að fara af því að fólk getur næstumþví fengið sveinspróf í hárgreiðslu í bréfaskóla.... En það er allt önnur saga....

Oh.. ég nenni ekki í sund. Mér finnst eiginlega jafnleiðinlegt að synda og það er gaman að hlaupa. Ég er orðin svo hlaupasvelt að ég gæti best trúað því að fæturnir á mér hlaupi af stað fljótlega án þess að spurja mig áður...

Málið með hlaupin eru að þau taka svo mikið betur á heldur en sundið. A.m.k. fyrir mig, þar sem ég þarf enn að hvíla mig í hálfa mínútu eftir hverja hundrað metra sem ég syndi skriðsund, svona bara til að drukna ekki. Ef ég verð of móð þá tapa ég niður taktinum.

Ég vildi að ég gæti hlustað á tónlist á meðan ég syndi....

Það er 21°C hiti úti núna og ég er komin í gallabuxur í fyrsta skiptið í margar vikur! Ég held að það segi mest um hvað það er búið að vera heitt hér undanfarið. Íslendingurinn í mér fer samt hjá sér þegar ég uppgötva að mér finnst vera pínu kalt í tuttugu gráðu hita.

Eins og mér finnst æðislegt þegar það er heitt úti eins og er búið að vera undanfarið, þá er þetta "kuldakast" í dag mjög heppilegt, því það verður engin loftkæling í Fairchild, líffræðibyggingunni, fram að hádegi.

Helga er að spá í hvort það séu of mikil svik að hætta hjá Blogger. Hvernig gætu það verið svik Helga, þegar Blogger er búinn að vera í klessu svona lengi? Það er Blogger sem er að svíkja þig.

Mörður skilaði sér um tíuleytið í gær, nær tveimur tímum á eftir áætlun. Ástæðan var ekki sú að hann hafi lent í fyrstu gráðu yfirheyrslu eins og ég var farin að óttast, heldur ákvað hann að taka neðanjarðarlestina frá vellinum, til þess að spara okkur fimmtíukall í leigubíl.

Það var æðislegt að fá Mörð aftur heim. Vægast sagt =)

Hmu!
Hvar er Mörður. Ég er búin að bíða og bíða og bíða og bíða. Nú hef ég mestar áhyggjur af því að hann hafi lent í veseni í innflytjendaeftirlitinu eða eitthvað álíka kjaftæði. Urr. Það er samt enn of snemmt að hafa áhyggjur.....

Vúhúúúú!!! Mig kitlar í magann af spenningi. Mér líður eins og litlum krakka að bíða eftir jólunum. Mörður er að koma heim eftir klukkutíma =) Og þið getið sko stólað á það að hann kemur heim til blautra kossa og beint í heitan faðm eiginkonunnar!

Það er alltaf pínu fyndið þegar Mogginn talar um að eitthvað hafi gerst í Manhattan-hverfi í New York. Í fyrsta lagi, þá er venjulega talað um Manhattan eyju, og svo er það svo ótrúlega ólýsandi frétt, því það eru svo mörg hverfi á Manhattan, sem er ekkert lítil eyja. Við búum til dæmis á Manhattan, í hverfi sem kallast Morningside Heights.

Mér finnst líka sérstakt hérna hvað borgarstjórinn, Michael Bloomberg, og áður Rudy Giuliani, eru sýnilegir í borginni. Það má ekkert koma upp á og þá er borgarstjórinn orðinn innviklaður í málið og kemur með yfirlýsingar um ástandið. Það er eitthvað svo mikil persónudýrkun í gangi hér, kannski vegna þess hvað einstaklingar í valdastöðum, eins og forsetinn, fylksstjórar og borgarstjórar hafa mikil völd.

Ég var að skríða heim úr partíinu hjá Adelene og sit við tölvuna og drekk vatn í þeirri von um að vinnan á labbinu verði bærilegri á morgun ef ég bara kem niður smá hátveiro.

Það er svo fyndið hvað það er öðruvísi að fara í partí hér en heima. Á föstudaginn voru miklar samræður um hvað það yrði GEÐVEIKT partý í kvöld og svo voru sagðar drykkjusögur og fólk kepptist við að metast um hver væri mesta fyllibyttan. Partíið í kvöld byrjaði klukkan sjö á því að við mættum nokkur með mat og nörtuðum. Adelen bauð upp á sangria, og svo tók liðið, sem hafði verið í fyllibyttukeppninni daginn áður, upp Bud light og svolgraði í sig. Klukkan eitt voru svo allir farnir heim að sofa.

Ekki misskilja mig, mér finnst ekkert að því að drekka Bud light (ef manni finnst hann góður), og byrja partíin snemma og fara snemma heim. Þetta er bara svo allt annað en maður á að venjast frá vorri ástkæru fósturjörð, þar sem allir mæta klukkan tíu og keppast við að hella oní sig eins miklu áfengi og mögulegt er, áður en út á djammið er haldið. Hér þekkjast heldur varla partí sem standa þar til undir morgun.

Æji, mér finnst þetta bara fínt. Að vera komin snemma heim og kúra og vera svo til í slaginn snemma á morgun.

Hún Libbý náði að rétta slatta úr mér í morgun. Ég er ekkert svakalega skökk lengur og næstu vikur ætlar hún að einbeita sér að því að halda mér beinni. Þó þetta sé nú alls ekki neitt grín, að líða svona í bakinu, þá finnst mér þetta orðalag í kringum þetta frekar fyndið. Það fyrsta sem hún sagði við mig í morgun var: "Today, we are going to concentrate on straightening you out."

-Þetta hefur aldrei verið sagt við mig áður.

Annars er búið að vera nóg að gera í dag. Ég var mætt í sjúkraþjálfun klukkan hálfátta í morgun og varði svo deginum á labbinu við DNA einangrun. Seinnipartinn var svo bjórkvöld hjá líffræðideildinni, þar sem ég renndi niður köldum bjór og spjallaði við aðra doktorsnema í deildinni.

Á morgun verður svipaður dagur, vinna og svo djamm með bekknum mínum.

Jæja, kommentin eru komin í lag, þökk sé Einari Erni, en ég var orðin hálfmóðguð yfir því að enginn setti inn ummæli, en datt ekki í hug að þau væru biluð fyrr en Einar sagði mér frá því!

Það minnir mig á að ég á eftir að setja "mail to" hlekk inn á síðuna.

Ég tók mig til og skellti mér í sund eftir vinnu í dag. Ég er nefnilega svo viðkvæm og brothætt þessa dagana að sund er það eina sem ég má hreyfa mig.

Ég var í smá tíma að mana mig upp í að skella mér í sund. Fyrir það fyrsta hef ég ekki synt í mörg herrans ár, og þar að auki hef ég heyrt svo margar hryllingssögur af því hvað útlenskar sundlaugar séu ískaldar. Ég plampaði loks einbeitt á svip út í Windy Corner og verslaði mér sundgleraugu, en þá var ekki aftur snúið.

Eftir vinnu stikaði ég svo í gymmið, jafnvel einbeittari á svip en þegar ég keypti sundgleraugun, og hóf leitina að sundlauginni. Leikfimihús Columbia er svo stórt, niðurgrafið á fjórum hæðum, með endalausum ranghölum, að það er ekkert grín að finna þar einföldustu hluti eins og sundlaugar. Eftir mikið plamp fann ég hana loksins á annari hæð, en það er eiginlega þriðja niðurgrafna hæðin, jarðhæð er nefnilega á fimmtu hæð í þessu húsi.

Það var nú pínu gónt á aðfarirnar hjá mér við að undirbúa sundsprettinn, sem að sjálfsögðu hófust í búningsklefanum með sturtu, en það var kona á móti mér sem glápti á mig bleyta sundbolinn minn og fara svo í hann eftir sturtuna. Enda sá ég það þegar út í laugina kom, að það voru allir skraufþurrir og óþvegnir þegar þeir stungur sér til sunds.

Ég dýfði táni varfærnislega ofaní laugina áður en ég dýfði mér úti. Viti menn! Laugin var alveg passlega heit til sunds! Ég hóf því að synda eins og óð manneskja eftir hreyfingarleysi undanfarinna daga.

Ólíkt því sem gerist heima fyrir er mjög ákveðið kerfi á sundbrautunum hér. Hver braut er afmörkuð með flotlínu, og svo er hægri-umferð á brautunum, til þess að það geti fleiri en einn synt í hverri braut í einu, árekstralaust. Þetta finnst mér alveg frábært kerfi. Svo er málið bara að finna braut þar sem fólk syndir á svipuðum hraða og maður sjálfur, og þá verða aldrei neinir árekstrar.

Það voru nú engir hörkusundmenn í lauginni. Það var eiginlega alveg hreint brjálæðislega fyndið að fylgjast með aðförunum hjá fólki. Skvampið og skvettið keyrði úr hófi fram hjá flestum. Ég hélt til dæmis að ég væri ekki góður sundmaður, en ég fór fram úr Indverja og Kínverja sem voru báðir að synda skriðsund (eða eitthvað sem líktist því), en ég var að synda bringu.

Svo er ég náttúrulega svo ótrúlega smámunasöm að eðlisfari, að ég lét það pirra mig pínu að allir sem voru að synda skrið í kringum mig réttu ekki úr fótunum, og það leit meira út eins og blessað fólkið væri að hjóla en að synda.

Eftir þúsund metra bringusund dreif ég mig upp úr, og einhvern veginn dembdist sú tilfinning yfir mig að úti væri myrkur og kafaldsbylur og það væri bara best að fara heim og fá sér heitt kakó og brauð með osti. En í staðinn tók á móti mér þrjátíuogfimm stiga hiti og níutíuprósent raki, þegar ég kom út, og ég flýtti mér heim til þess að það myndi ekki rigna á mig...

Ótrúlega fyndið. Heimasíða HAXA er með mynd af sömu stuðlum og við í bannernum hjá sér. Frekar fyndið, því að það eru nákvæmlega sömu hellurnar í myndinni hjá þeim, ég bjó bara til lengri mynd með því að skeyta henni saman til skiptis á hvolfi og venjulegri.... jahérna.

það er ekki búið að vera neitt svakalega gaman í dag. Ég er búin að verja megninu af deginum á biðstofum vegna krankleika minna, en það á eitthvað að reyna að lappa upp á vankantana með nuddi næstu daga.

Ég vann samtals í klukkutíma í dag. En sem betur fer hefði ég líka bara unnið í klukkutíma þó ég hefði ekki verið í biðstofuleik. Þessi leikur er nú sennilega bara hollur hverjum líffræðingi, og þjálfar þolinmæðina, en hún er nauðsynleg hverjum þeim sem ætlar að leggja stund á sameindalíffræði.

Þar sem ég sat á annarri biðstofunni og las NYT, settist kona við hliðina á mér og spurði hvort að hún mætti nokkuð lesa þá hluta af blaðinu sem ég var ekki að lesa. Ég hafði að sjálfsögðu ekkert á móti því og rétti henni hin blöðin, en mér varð hugsað heim til Íslands og reyndi að sjá það fyrir mér ef að ég væri á biðstofu þar að lesa Moggann og til dæmis einhver maður myndi labba upp að mér og spurja hvort hann mætti fá Íþróttasíðurnar úr blaðinu mínu. Myndi það gerast á Íslandi? Ég held ekki.

Ég fór til læknis (physhiatrist) í morgun útaf bakinu á mér. Hann komst að því að ég er stórgallað eintak, með hina og þessa fæðingargalla. Á næstu vikum á ég að fara í meðferð, og það á að reyna að leiðrétta þessa galla með sjúkraþjálfun sem kallast Manual Therapy. Það er að minnsta kosti gott að vita að þetta bakvesen er ekki af því að ég sé að lyfta vitlaust.

Læknirinn sem skoðaði mig var mjög næs, potaði í mig alla og mældi fram og til baka. Hann varð yfir sig hrifinn þegar hann uppgötvaði að ég væri frá Íslandi og sagði mér frá því sem hann hafði lesið um Ísland í Times undanfarið.

Hann spurði mig meðal annars: "I just don't understand, why do they want to sink allt this beutiful land under water?"

Þið hafið kannski tekið eftir "trackback" hlekknum fyrir neðan alla póstana í nýja blogginu. Þetta er sérstakur fídus í nýja bloggforritinu okkar, Movable Type, sem auðveldar "samræður" á milli blogga, þ.e. þetta er einskonar leið fyrir aðra bloggara að láta mann vita að þeir séu að vitna í færslurnar manns.

Annars útskýrir Einar þetta mjög vel á sinni síðu.

Þegar ég var á leiðinni heim af labbinu áðan, hitti ég Vasoo, og hún bauð mér heim í kvöldmat, svo að ég þyrfti ekki að fara ein heim og elda fyrir mig eina... Hún er svo myndó hún Vasoo. Hún gerir sitt eigið skyr og eldar öll kvöld. Reyndar sagði hún við mig að skyrgerðin væri ekkert mál: "It is just a culture" þar sem hún meinti að þetta er bara svona bakteríurækt eins og við vinnum með á labbinu, nema þessi er í ísskápnum heima! Það var líka svo gott að smakka svona alvöru indverskan, beint úr eldhúsinu hennar, dal-bat, sem á íslensku útleggst sem linsubaunasósa með hrísgrjónum.

Ég dáðist líka að henni og frænku hennar, að borða matinn með höndunum, en þær hnoða saman linsubaunajafningnum og hrísgrjónum í kúlu, að hætti Suður-Indverja, og stinga henni svo upp í sig. Prashant, eiginmaður Vasoo, sem að þessu sinni var ekki heima, borðar víst ekki þannig, heldur með skeið, og ég fékk því teskeið til þess að borða matinn minn með. Við það fékk ég nett nostalgíukast, því ég hef held ég ekki borðað hrísgrjón með teskeið síðan á Indlandi....

Ásthildur kíkti til mín niður á Manhattan á föstudagskvöldið. Við fórum út að borða í Litlu Ítalíu, og fórum svo og hittum Óla, vin hennar, á Itremerli á West Broadway. Þar var Óli með vinum sínum -svaka stuð í gangi. Á staðnum virtust samt ekki vera neitt nema rússneskar og lettneskar konur með skuggalegum amerískum karlmönnum. Ein þeirra var í styttsta pilsi í heimi, með bláasta augnskugga veraldar. Hún sat við barinn og borðaði sesarsalat og drakk með Grand Mariner, straight up......

Frá Itremerli fórum við á Nakta hádegisverðinn, þar sem var dúndurstemning að vanda. Við dönsuðum þar til lapprinar voru að detta af okkur til klukkan fjögur um nóttina. Sem betur fer var körfuboltaþjálfarinn ekki í dyrunum. Við skröltum heim í morgunsárið, og Ásthildur gisti hjá mér.

Í gær dró Ásthildur mig svo í endurhæfingu norður til New Canaan, þar sem við sátum í sólbaði við sundlaugarbakkann allan daginn og svo buðu Maggi og Edda öllum út að borða um kvöldið. Ég fór heim til mín í tóman kofann eftir það. Heilsan var nú ekkert frábær. Ég keypti froðublaðið Marie Claire til að lesa á leiðinni heim í lestinni, svona til þess að ofreyna nú alls ekki heilasellurnar við lestur, en þetta blað hefur mjög lítið lesefni, aðallega bara myndir af fötum og glingri, fullkomið fyrir þunna konu.

Þegar heim kom hjúfraði ég svo um mig upp í sófa og horfði á klassíkerinn Hannah and her sisters. Það var frábært, alveg þangað til að ég heyrði í músinni. Ég sem hélt að Miss Maddie hefði fælt hana í burtu. Mér stóð nú ekki alveg á sama að vera alein og óvarin heima, með mús í stofunni. Enginn Mörður til þess að vernda mig. Þannig að þegar ég fór að sofa hafði ég kveikt á öllum ljósum í stofunni og á sjónvarpinu líka, því einhvers staðar heyrði ég því fleygt að mýs fældust sjónvörp út af hátíðnihljóðinu. Svo lokaði ég hurðinni inn í svefnherbergið og setti viftuna á hæsta styrk, ekki af því að mér væri heitt, heldur til þess að framleiða sem mestan hávaða, þannig að ég myndi nú ekki heyra í músinn ef hún væri á vappi.

Ég get ekki beðið eftir því að meindýraeyðirinn komi í heimsókn.

Gærdagurinn var fínn! Ég skellti mér í pikknikk líffræðideildarinnar. Það var gaman að hitta bekkjarfélagana aftur, en við höfum lítið hittst öll saman síðan að Core-kúrsinum sleppti. Það var mikið spjallað og eins og venjulega gerði Tim góðlátlegt grín að mér fyrir að vera Íslendingur (hann getur lítið sagt, hann er jú Bandaríkjamaður) og við Adelene og Noelia lögðum á ráðin um að skella okkur á kajaknámskeið saman og prófa að fara á kajak á Hudsonánni.

Eftir lautarferðina fór ég svo niður í bæ á bjórkvöld Íslendinga og hitti þar íslenska gengið. Hildur, Hulda, Sigga og Ísold voru í góðum gír, að Björgvin, framkvæmdastjóra Icexpress ógleymdum. Samkoman leystist þó óvenjusnemma upp og við fórum heim um eittleytið. Það var eiginlega ekki um annað að ræða en að forða sér, því það var einhver miður aðlaðandi amerískur karlmaður að abbast upp á mig, og hætti ekki þó hann vissi að ég væri gift. Honum fannst eiginlega bara hljóta að vera að ég, gifta konan, vildi einhverja tilbreytingu fyrst að ég væri ein úti að skemmta mér. Hildur sagði mér að svona væri þetta nú oft, þessir Kanar væru svo aggressífir. Ég er hins vegar nær alltaf á ferð með Merði, þannig að þá er ég alveg laus við svona vesen! Tjáh.. maður er háfvarnarlaus þegar eiginmaðurinn er í burtu!

Góðan og blessaðan daginn og velkomin á nýju bloggsíðuna okkar Marðar. Já, nú erum við laus undan oki Bloggers, og það er vonandi að nýji serverinn sé oftar uppi en Blogger og Blogspot.

Við notum forritið Movable Type til þess að skrifa færslurnar okkar, en það eru nokkrir íslenskir bloggarar sem hafa líka tekið þetta kerfi upp. Sem dæmi má nefna eru Kristján og Stella og Einar komin með MT.

Ég er mjög hrifin af þessu kerfi, það eru svo margir fídusar sem fylgja því, og margt hægt að gera. Á næstunni hef ég vonandi tíma til þess að koma upp okkar eigin myndaalbúmi og svo á ég eftir að setja RSS-ið inn aftur.

Myndin sem prýðir bloggsíðuna okkar er tekin í gönguferðinni okkar Herdísar í vor á milli Mývatns og Ásbyrgis, og er af stuðlabergi í Tröllakirkju. Mér fannst mynstrið í stuðlaberginu svo flott og alveg tilvalið í að prýða bloggið og gefa því persónulegri svip.
Við erum líka með okkar eigin heimasíðu sem ekki lætur mikið yfir sér í augnablikinu, en verður vonandi betri með tímanum. Ég hugsa að ég reyni nú að halda áfram að uppfæra á blogger líka í smá tíma, svona á meðan lesendur aðlagast tilfæringunum.

Ég vona að lesendur dagbókarinnar eigi eftir að hafa ánægju af þessum breytingum og ef þið hafið athugasemdir eða uppástungur, þá væru þær vel þegnar í ummælin hér að neðan. =)

Júhú!!!! Við vorum að fá pakka í póstinum! Fyrir tveimur mánuðum síðan fengum við kynningartilboð í gegnum blaðið Backpacker, á sólgleraugum. Allt sem við þurftum að gera var að senda þeim miða og merkja við hvaða sólgleraugu á miðanum okkur langaði í, og borga sendingarkostnað. Þetta eru tvöhundruðdollara sólgleraugu stykkið, þannig að þetta var þvílíkur fengur fyrir fólk sem vantar sólgleraugu.

Og þau voru að koma í póstinum í dag. Mín eru ýkt kúl. Ég hlakka til að sjá Mödda með sín...

Bjartur og ferskur morgun í New York. Það voru bara tuttugu gráður úti þegar ég vaknaði í morgun (fyrir klukkutíma síðan), og ég er því að íhuga að mæta ekki fyrr en eftir hádegi á labbið og nýta morguninn í smá hlaupasprett. Það er líka svo fínt að hlaupa svona í júlí, því að frjókornamagnið hefur lækkað mikið og ég get því dregið andann á hlaupunum. Það er svo lítið af frjói heima að þetta truflar mig venjulega ekki mikið, en hér er svo mikill gróður að stundum er eins og loftið sé mettað af frjókornum. Munurinn er líka að ég finn bara fyrir grasfrjóinu heima, en hér er svo mikð birki að ég fæ ofnæmi fyrir því líka.

Ég hef lítið að gera á labbinu í dag, ég er að bíða eftir að allt efnið í tilrauninrnar mínar komi í hús. Ég ætla samt að kíkja þangað eftir hádegi, og lesa kannski eina eða tvær vísindagreinar áður en ég fer í hina árlegu lautarferð doktorsnemanna í deildinni. Hún er nú reyndar bara fyrir framan bygginguna, en er ágætisafsökun fyrir því að skvetta í sig smá bjór undir berum himni og kannski næla sér í kjúllalegg, ef Justin bíður upp á svoleiðis. Ekki verður minna að gera eftir lautarferðina, því að í kvöld er annar fimmtudagur mánaðarins og brjórkvöld Íslendinganna suður á Telephone Bar. Ekki leiðinlegt!

Nú er Mörður að pakka niður í töskur. Hann er að fara í sumarfrí til Íslands á morgun, þannig að ég verð grasekkja í tíu daga. Það verður pínu skrítið að koma alltaf heim í tóman kofann. Mér segir líka svo hugur að ég eigi eftir að vinna meira en undanfarið þar sem það verður ekki neitt sem dregur mig heim.

Ég hlakka líka til þess að Mörður komi heim aftur, sérstaklega af því að hann kemur kannski með soðningu úr Laxá í Mývatnssveit.

Góðan og blessaðan daginn!
Ætli síðan líti betur út svona þegar ég er búin að skrifa meira?
Ég vona það.

Vá, mér finnst þetta vera orðið ýkt kúl! Kannski samt pínu túmödds.

Fréttirnar af Skaftárhlaupi minna mig á þegar við Mörður gengum á milli Sveinstinds, Skælingja og Eldgjár verslunarmannahelgina í hittifyrra. Þá var einmitt Skaftárhlaup og ótrúlegt að sjá hversu bólgin og brjáluð áin varð. Ég held líka að þessi leið sé ein sú fallegasta á Íslandi. Mér finnst hún að minnsta kosti fallegari en Laugavegurinn og svo leiðin sem við Herdís gengum í vor á milli Mývatns og Ásbyrgis, og þá er nú mikið sagt. Það er líka miklu meiri óbyggðafílíngur inni á Sveinstindi en á hinum tveimur leiðunum, manni líður einhvern veginn eins og maður sé staddur á tunglinu þegar maður stendur á Sveinstindi og horfir yfir landslagið. Þetta var líka svaka rómó að vera bara tvö á ferð í þrjá daga, og ekki skemmdi brakandi blíðan fyrir.

Ég hata Makka. Ég verð alltaf fúl þegar ég sé: Switch auglýsingarnar í sjónvarpinu. Núna var ég búin að skrifa færsluna hér á undan með þvi að nota unicode táknin fyrir alla íslensku stafina, því Lyklaboðssían hans Sindra virkar ekki í Makkintoss. Svo þurfti ég að breyta dálitlu og ýtti á Edit og þá hurfu allir íslensku stafirnir....

Þess má geta að þessi færsla var líka skirfuð þannig. Ég ætla sko ekki að ýta á Edit núna.......

Jæja, mér er næstumþvi batnað i bakinu, thannig að ég er ekki thess heiðurs aðnjótandi lengur að bera viðurnefnið Kroppinbakur. Er það vel.

Mánudagar eru pínulítið erfiðir á nýja labbinu. Það eru nefnilega labbfundir á mánudagsmorgum,fram yfir hádegi, þannig að ég byrja aldrei á neinu fyrr en í fyrsta lagi klukkan eitt. Þetta verður svo enn erfiðara í vetur ef ég verð á þessu labbi, því frá tólf til rúmlega eitt er málstofan, þar sem ýmsir vísindamenn flytja erindi.

Þessari mánudagsstemningu virðist fylgja vinna frameftir, ég sit hér enn á labbinu klukkan rúmlega ellefu og bíð eftir því að gelin mín klárist. Það er reyndar bara kósí. Ég er búin að vera að dúlla mér við að búa til allskonar lausnir sem ég þarf að nota og hlusta í leiðinni á rokk í útvarpinu.

Það versta er að ég næ sennilega lítið að hitta Mörð í dag, hann kyssti mig bless thegar ég var hálfsofandi í morgun og svo mætti ég honum þegar ég var á leiðinni heim í kvöldmat og hann á leiðinni í skvass í gymminu, en þar smellti hann á mig öðrum kossi.

erettaðvirkanúna?

Jæja, þetta gekk ekki þrautalaust! En nú erum við komin með múvabúl tæp.

Krypplingurinn er nú bara búinn að vera býsna aktífur í dag. Ég vaknaði með þá ofskynjun að mér væri batnað í bakinu, en ónei, eftir að hafa sest niður með seríós og tékkað á póstinum mínum og lesið mbl.is (staðalmorgunrútínan á þessum bæ) komst ég að því að ég halla enn aðeins til hægri og á erfitt með að beygja mig.

Ég fór í tilgangslausa ferð í vinnuna, við fundum engin dNTP í PCRið mitt, og það er frekar tilgangslaust að pje-sé-erra án njúkleótíða, þannig að ég ákvað að þjálfa á mér bakið og fara í göngutúr. Það vildi svo skemmtilega til að göngutúrinn lá fram hjá nokkrum búðum, og ég endaði á því að kaupa svarta plattformskó og stuttermabol, allt í boði Visa. Ég íhugaði að finna svona hjálpartækjabúð fyrir fatlaða og kaupa mér svona göngugrind á hjólum til þess að auðvelda mér gang. En þá fann ég barasta að bakinu leið mikið betur og ég plampaði hress í bragði heim á leið. Það er alveg ótrúlegt hvað smá sjoppíng getur gert fyrir heilsuna.

Ég var svo hress þegar ég kom heim, að ég fór og hljóp fimm mílur (lesist með enskum hreim) og eldaði svo karrýhrísgrjón a' la Rose Elliot, handa mér og manninum mínum. Með þessu áframhaldi hleyp ég maraþon og held hundraðmannaveislu næsta laugardag.

Fjórði júlí var frábær! Við tókum okkur bæði frí og fórum til Conneticut, þar sem Edda og Magnús, sem Ásthildur er hjá héldu sína árlegu grillveislu. Það var alveghreint grillandi heitt úti, þannig að börnin léku sér í sundlauginni, en fullorðna fólkið spjallaði saman í skjóli undir trjánum. Þetta var heldur engin lítil veisla, það voru örugglega fimmtíu manns á svæðinu. Það var alveg frábært að hitta Ásthildi aftur, en hún verður uppfrá næstu vikuna að passa heimasætuna á bænum og sjá um heimilið. Það stefnir allt í að ég fari í húsmæðraorlof til hennar þarnæstu helgi þegar Mörður verður á Íslandi.

Um áttaleitið hélt svo hersingin út í garð sem er þarna í nágrenninu til þess að horfa á flugeldasýningu. Þar voru velflestir íbúar bæjarins búnir að koma sér fyrir á teppum á grasflötinni. Þetta var sko alvöru pikknik, því að Magnús bauð upp á samlokur og bjór og kalda kjúklingaleggi á meðan við biðum eftir að sýningin byrjaði.

Flugeldasýningin var sú flottasta sem ég hef séð. Ég hafði orð á því við Mörð að þetta væri nú pínu öfugsnúið, það tilheyrir frekar í manns huga að vera í roki og gaddi að horfa á flugelda, ekki í þrjátíuogfimm stiga hita og logni. En út af þvi hvað loftið var kyrrt fengu flugeldarnir að njóta sín enn betur. Sýningin byrjaði samt rólega, en varð svo flottari og flottari eftir því sem á leið, og endaði svo á svaka látum og rauðum, bláum og hvítum litum meira en hálftíma seinna!

Það er óhætt að segja að Magnús og Edda séu gestrisið fólk, því glæslegri grillveislu man ég ekki eftir!

Nú sit ég bara og bíð eftir því að gelin mín klári að keyrast, svo að ég geti haldið heim eftir tilraunir dagsins.

Á morgun er svo "Independence Day" og við Mörður ætlum að taka okkur frí frá vinnu og fara í barbecueveislu sem hún Ásthildur bauð okkur í . Ásthildur er nefnilega stödd í Conneticut einu sinni sem oftar, en hún fer stundum í heimsókn Þangað til fólksins sem hún var au Pair hjá. Það verða því fáir virkir dagar sem ég næ að vinna í þessarri viku, en helgin er einmitt tilvalinn tími til þess ad vinna það upp!

Tjæjah! Þá er kryppan óðum að minnka og ég hef hugsað mér að fara í vinnuna í dag og jafnvel bara vinna svolítið!

Ég komst að því áðan að ég er með ofnæmi fyrir acetaminophene. Ég tók fyrsta skammtinn af verkjalyfjunum, og korteri seinna fékk ég dæmigerð einkenni; Mér hitnaði í framan og fór að klæja í hársvörðinn og lófana. Þegar ég stóð upp til þess að ná í ofnæmislyfin (úff, ég er orðinn alger pill-popper!), varð ég alveg gersamlega hlessa, því ég þurfti ekkert að styðja mig við borðið og setja mig í einhverja fáránlega stellingu til þess að standa upp. Ég át ofnæmislyfin og teygði glöð úr bakinu og minnkaði þar með enn frekar vöðvakrampana. En stuttu seinna fór mér að líða eins og ég hefði drukkið svosem eins og hálfa flösku af hvítvíni, þannig að ég skreið inn í rúm og rotaðist í tvo tíma.

Mér til mikillar ánægju var ég svo að finna pakka af parkódíntöflum inn á baði hjá okkur, sem eru leifar frá því það var keyrt á mig fyrir nokkrum árum. Einhvern veginn höfðu þær komið með alla leiðina til Ameríku. Guði sé lof fyrir kódein!

Ég hef einmitt orðið fyrir svipaðri reynslu og hann Ágúst, þar sem það er oft reynt að pranga inn á mann The Militant hérna á Columbia skólalóðinni. Mér finnst það frekar fyndið að þeir standi fyrir utan ISAL (eh.. ég meina Alcan) að reyna að selja blaðið. Ég er heldur ekki jafnforvitin og Ágúst, og hef aldrei keypt blaðið. Það er sennilega vegna þess að ég hef svo oft lent í gyðingum sem eru að reyna að heilaþvo mann á skólalóðinni og líma á mann ísraelska fánann, að ég tek öllu prangeríi af mikilli varúð.

Í dag er fimmti dagurinn minn sem krypplingur. Ég fór að lyfta í gymminu á föstudaginn, rétt eins og venjulega, en hef gengið um skökk alveg síðan. Ég var meira að segja heima í gær, og svo aftur í dag, þannig að í dag er fjórði dagur æfi minnar sem ég hef verið frá vinnu vegna veikinda.

Ég fór til læknis í morgun og teygði mig og beygði eins og ég gat fyrir hana, og hún gaf mér nú örlitla von um að ég myndi ekki verða krypplingur það sem eftir er æfinnar. Hún gaf mér tilvísun á einhvern lækni niður á Madison Avenue, og skrifaði upp á kódein fyrir mig, en hér í Ameríku fæst kódein ekki nema með uppáskrift.

Nú vandast hinsvegar málin, því að sjúkratryggingafélaginu mínu láðist að senda mér kort í haust sem sannar að ég sé tryggð hjá þeim. Þess vegna tekur tvo tíma hjá apótekinu að afgreiða nokkrar verkjatöflur, en það sem verra er, ég hef ekkert til þess að sýna ef ég fer til dr. Fazzari á Madison Avenue. Ég býst því við því að ég eigi eftir að verja deginum í dag í ótal símtöl til þess að komast að því hvernig ég geti fengið svona kort.

Ég er búin að sitja hér í tvo tíma og dunda mér við að setja Movable Type upp á heimasvæðið mitt á Columbia vefþjóninum. Þegar ég var búin að koma öllum fælum fyrir þar sem þeir áttu að vera og stilla aðganginn að þeim öllum og ætlaði að keyra uppsetninguna gerðist ekki neitt, og ég fékk einhver skilaboð um það að valmöguleikinn um að keyra CGI skript væri á "OFF". Ég plægði því í gegnum heimasíður á Columbia til þess að komast að því hvernig ég gæti stillt á "ON", og komst þá að því að ég hef ekki leyfi til þess að keyra mín eigin CGI script á Columbia vefnum. Þvílíkur bömmer!!! Ég sem var bara millimetra frá því að losna undan Blogger og öllu veseninu sem fylgir því að hafa bloggið sitt á Blogspot.

Ég hafði þó það upp úr krafsinu að ég lærði smá í UNIX. Það sem kom mér mest á óvart var samt að tölvunarfræðikennslan úr fjórða bekk í MR kom í góð not. Allt í einu hljómuðu fyrir eyrum mér leiðbeiningarnar hans Kalla tölvunarfræðikennara, og þær spöruðu mér ófá sporin. Svona hluti man maður þrátt fyrir að hafa ekkert notað nema Windows í 10 ár!

Við hittum Josh og Melissu niðri í bæ í gær. Tilgangurinn var sá að Josh vildi æfa sig á okkur, en hann verður leiðsögumaður í borginni í sumar. Við fórum alveg niður að suðurodda eyjunnar, niður á Wall Street og röltum að gamla Tollhúsinu og hittum þau þar. Hann Josh var rosalega "pró" meira að segja með plöstuð spjöld með myndum af fólki sem setti mikinn svip á sögu eyjunnar og myndir af því hvernig svæðið leit út áður fyrr. Hann veit líka svo mikið um sögu New York að við vorum alveg hissa. Það kom okkur líka margt á óvart sem hann sagði okkur, og það var margt sem maður hafði aldrei leitt hugann að.

Eftir leiðsöguferðina, sem tók um tvær klukkustundir, fórum við út að borða. Við fórum á Víetnamskan stað sem Josh hafði heyrt um. Staðurinn lét ekki mikið yfir sér, hann er í jaðrinum á Chinatown, og við þurftum að labba niður snarbrattar tröppur til að komast þangað inn, þetta var svona eins og að hverfa ofaní holu í jörðinni. Staðurinn lét heldur ekki mikið yfir sér innan frá, en maturinn var frábær. Við fengum okkur skelfisk, innbakaða önd, steikt eggaldin, rækjupaté á sykkurreyr, kjúkling og vorrúllur, og deildum öllum réttunum á milli okkar. Það er líka svo gaman að borða þannig. Maturinn var líka hræódýr, ég held ég hafi aldrei borðað jafnódýrt úti á Vesturlöndum.

Eftir matinn röltum við svo í gegnum Chinatown og inn að Little Italy, þar sem Josh og Melissa keyptu ítalskt sætabrauð, svokölluð Canoli (ef þið hafið heyrt orðatiltækið "holy canoli" þá á það einmitt við um svona nammi). Við héldum heim á leið og borðuðum svo Canoli heima hjá Josh og Melissu.

Þau búa beint yfir okkur, og þegar við sögðum þeim frá næturgesti helgarinnar, sögðu þau að Miss Maddie, kötturinn þeirra hefði einmitt verið óróleg og spáð mikið í horninu undir stofuglugganum, en það er einmitt nákvæmlega sami staður og við héldum að músin hefði farið á inni hjá okkur. Við erum eiginlega á því að hún búi inn í stóra speglinum sem er innbyggður í stofuvegginn. Þetta fer að verða spurning um að fá sér kött.