Jæja, núna er loksins að komast mynd á líf mitt aftur. Það eru orðið nær tvær vikur síðan ég lyfti síðast pípettu og ég er búin að vera mest heima þessar tvær vikur, bæði að reyna að lesa og finna rannsóknarstofu sem að mig langar til þess að vinna á en líka bara í kvefi og slappleika.

Ég fór í dag á gamla labbið og tók saman dótið mitt og kvaddi og þakkaði fólki fyrir alla hjálpina og samstarfið. Það sem kom mér mest á óvart var að það voru margir á labbinu sem sögðu að þau bæru mikla virðingu fyrir ákvörðuninni sem ég tók og skildu mig alveg. Mér líður einhvern veginn betur að vita það, þósvo að ég hafi alveg verið sátt við ákvörðunina sjálf.

Eftir það fór ég og hjálpaði Adelene og Emily að flytja í nýju íbúðina sína, en varð frá að hverfa því að það er alltaf þetta helvítis kvef að hrjá mig...
Það er eins gott fyrir mig að hvíla mig vel og vera ekki lasin á morgun, því að þá er fyrsti dagurinn minn á nýja labbinu. Ég er að fara að vinna aftur fyrir hana Kathryn Calame. Eins og ég hef sagt frá áður vinnur hún við ónæmisfræðirannsóknir. Verkefnið sem ég mun vinna að hjá henni snýst reyndar frekar óbeint um ónæmiskerfið. Ég mun fara aftur að gera tilraunir á músum, en næstu vikurnar verð ég að rækta upp "dendritic" frumur úr músabeinmerg. Júhú!

Ég vil nota tækifærið og þakka ykkur öllum sem hringduð í mig og senduð mér tölvupóst undanfarnar tvær vikur, til þess að peppa mig upp í miðju ruglinu. Ég segi bara eins og Kaninn: -It meant a lot to me!