Mér finnst svo gaman að elda. Svei mér þá, ef ég er ekki farin að líkjast móður minni æ meira hvað það varðar. Eiginmaðurinn er náttúrulega líka svo mikil inspírasjón, hann er svo mikill sælkeri hann Mörður. Það er bara einhvern veginn ekkert sem slær við tilfinningunni að finna oddhvassa hnífsegg skera í gegnum stökkt grænmeti, hlusta á ferskmetið krauma á pönnunni, dúlla sér við að ákveða hvaða krydd sé nú best í réttinn, ákveða hvernig eigi að skera grænmetið og svona og finna unaðslega lyktina breiðast um íbúðina (og stigaganginn, nágrannar mínir hafa oft minnst á hvað það sé góð lykt af matnum sem ég elda).
Það er einhvern vegin svo góð tilfinning, svona eins og ég sé að leggja alveg sérstaklega alúð við mig og mína þegar ég vanda valið á grænmetinu út í búð og legg svo ást og alúð í eldamennskuna.

Ég er líka svo heppin að hafa eignast góða vinkonu hérna í skólanum sem finnst alveg jafngaman elda og mér, og við skemmtum okkur saman að minnsta kosti einu sinni í viku við að hræra í pottunum hjá hvor annarri, gefa góð ráð, tala um uppskriftir og allskonar tegundir af mat. Förum saman niður í bæ og kaupum krydd í Kínabæ, og alls konar framandi grænmeti og ávexti, förum á grænmetismarkaðinn í nágrenninu og kaupum ýmisskonar gúmmelaði og stöndum svo yfir pottunum hrærandi, smakkandi, skerandi og kryddandi.

Vinkonum okkar finnst það heldur ekkert verra að við séum svona miklar eldabuskur. Ég eldaði til dæmis mat á miðvikudaginn og mætti með hann heim til einnar okkar, bara svona til að þurfa ekki að borða matinn ein, það vakti mikla lukku. Svo á sunnudögum þegar mesta eldamennskan fer fram, er náttúrulega bjallað í hinar stelpurnar og þær mæta á svæðið og úr verða fjörugar máltíðir.

Matur er svo mikil snilld. Maður getur upplifað nýja menningarheima í gegnum mat, matur færir fólk saman, eins og okkur vinkonurnar. Matur er nefnilega einhvern veginn svo mikið meira en bara eldsneyti fyrir skrokkinn, þó að auðvitað geti náttúrulega farið illa ef maður hættir alveg að hugsa um hann sem eldsneyti. Góður matur getur oft gefið mér ákveðna lífsfyllingu (upp að vissu marki náttúrulega), ef ég fæ góðan og hollan mat líður mér yfirleitt eins og nýslegnum túskildingi.

Ég verð sko að vera mikið duglegri að elda framvegis, það er bara fátt sem slær því við.

Hversu oft hefur laugardagsblogg mitt undanfarið verið nokkurnveginn á þessa leið:
Sit hér í kósí fílíng, með kaffibolla (nýmalað kaffi, jummí) og Smiths í eyrunum, við tölvuna og er að vinna í ritgerðinni minni.

Þessi ritgerð er eiginlega algert eilífðarverkefni og ég get ekki hamið mig og fer alltaf að breinstorma og enda á því að prenta út tíu nýjar rannsóknargreinar og spá í hvernig ég geti tvinnað efnið inn í ritgerðina. Þannig að lítið gengur í beinum skrifum.

Ég er reyndar pínu pirruð, af því að ég ætlaði að vera löngu búin með alla hugmyndavinnu, en óneijjj.... Ég bara var svo spennt um síðustu helgi af því að ég fann loksins greinar um efni sem ég var búin að vera að leita að =)

En nú verður gerður skurkur í þessu í nokkra klukkutíma, svo þarf ég náttúrulega að vinna smá og svo mæti ég á svæðið aftur og skrifa fram á nótt..

Vissj mí lökk..