Þegar ég segi fólki hér frá því að við Íslendingar leggjum okkur lunda til munns, fæ ég oft mjög blendin viðbrögð. Fólk vill ekki alveg vera dónalegt og segja að maður sé grimmur villimaður, en flestir segja nú samt: "But they're so pretty!". Þegar fólk jafnar sig á fyrsta sjokkinu er næsta spurning yfirleitt: En hvað gerið þið við afganginn af fuglinum? Það er eins og fólk sjái mann fyrir sér með lunda á diskinum rífandi gogginn af, hamflettandi fuglgreyið, tætandi í sig blóðugt kjötið. Ég held samt að þessi spurning sé sprottin af þeim rótum að fólk er forvitið um hvað verður um fallega lundagogginn.

Í dag var ég á kaffihúsi með stelpum sem ég hafði aldrei hitt áður og allt í einu vorum við farnar að tala um lundaát. Ein þeirra lýsti því yfir að hana langaði í lundagogg, til þess að setja í hálsfesti. Nú, eða kannski bara búa til hatt úr lundagoggum. Þetta fannst henni alger snilld!

Við byrjuðum svona að velta því fyrir okkur hvort að ég gæti gabbað Mörð til þess að koma með frosna lunda í farteskinu í haust til þess að halda lundaveislu, en við hurfum mjög fljótt frá þeirri hugmynd þegar ég tjáði þeim að tveir til þrír lundar væri venjulegur skammtur á mann og það væru örugglega tíu til fimmtán manns sem ég myndi bjóða í lundaveislu. Það væri nú frekar fyndin sjón ef Mörður yrði tekinn í tollinum á JFK með fimmtíu lunda í farteskinu!