Ég fór út að hlaupa áðan. Það var frábært, svona seinni partinn, sólin að lækka á lofti 25 gráðu hiti og huggulegheit. Ég hljóp niður að Hudson ánni og það var eitthvað svo frábært andrúmsloft. Fólk á línuskautum og hjólandi og dæs.. ástfangin pör sem sátu á gömlum bryggjusteinum og drukku rauðvín... ég er vægast sagt orðin mjög leið á grasekkjudómnum.

Ég kom heim og gerði teygjur í stofunni og setti geisladisk í spilarann, án þess að sjá hvaða diskur það væri. Það var mjög viðeigandi, því það var angurvær útgáfa Miles Davis á Porgy and Bess. Það færðist yfir mig einhver friður þar sem ég sat í rökkrinu, andaði að mér sumarlyktinni og hlustaði á Summertime.