Já, þau eru nú ekki öll jafnskemmtileg ævintýrin sem maður lendir í hér í New York. Ég skrapp á labbið núna um kvöldmatarleitið og ákvað að taka lestina til baka. Ég hef áður skrifað um brautarstöðina á 168. stræti, hún er miður skemmtileg, fremur skuggsæl og daunill. Ég rétt missti af lestinni niðureftir þegar ég kom á brautarpallinn og rölti þvi svona fram og til baka í hægðum mínum, kíkti annað slagið hvort að lestin væri að koma og góndi annars bara mest út í loftið.

Þegar ég var komin út á endann á brautarpallinum var ég eitthvað að horfa á teinana og varð svo litið yfir teinana á hinn pallinn. Þar stóð þá maður með félagann úti og var að rúnka sér á meðan hann starði á mig. Skemmtilegt. Ég missti nú ekki kúlið, (held að ég sé farin að nálgast það að kalla mig sannan "New Yorker"), leit bara undan og rölti í hægðum mínum á brott, á hinn enda brautarpallsinns. Mér létti nú samt þegar gaurinn fór upp í lestina sem var á leiðinni í gagnstæða átt. Mér hefði ekki þótt gaman að vita af þessum öfugugga á leiðinni í sömu átt og ég í lestinni.

Ég gleymdi alveg að segja ykkur frá föstudeginum. Eitt af fáu skiptunum sem það er frídagur hér í Ameríku en ekki á Íslandi... Sko, fjórði júlí: Independence day!

Ég hjólaði nú reyndar í vinnuna og sýslaði við frumurnar mínar, gaf þeim að borða og svona og hjólaði svo sem leið lá eftir endilangri eyjunni, niður í Battery Park, sem var náttúrulega troðinn af túristum að bíða eftir ferjunni út á Ellis Island til að skoða frönsku kellinguna hana Frelsisstyttu. Hvað er amerískara samt en að skoða Frelsisstyttuna á fjórða júlí? Ég hjólaði svo til baka og hitti stelpurnar við kajakbryggjuna, Adelene fór út á kajak og ég og Lora fórum í sólbað á bryggjunni við Christopher street. Ég prófaði aðeins að línuskauta, en gekk illa. Skautarnir mínir eru allt of litlir á mig. Þeir verða bráðum seldir á ebay.

Svo hjólaði ég aftur heim til þess að hafa mig til fyrir hið hefðbundna fjórða júlí grillpartý. Þetta árið bauð vinur hennar Loru okkur í þakpartý heima hjá sér suður í East village. Við höfðum fullkomið útsýni af flugeldasýningunni þar sem við stóðum uppi á þaki í blíðviðri kvöldisins og kjömsuðum á grilluðum grænmetisborgurum. Það var mikið um þakpartý og það var gaman að heyra fólk hrópa af aðdáun yfir flottustu flugeldunum, frá þökum allt um kring. Á þaki rétt hjá var fólk að horfa á bíómynd sem var varpað á einn vegginn, niðri á götu hafði brunahani farið af stað og börn úr hverfinu kældu sig niður með því að hlaupa í úðanum frá honum. Alls staðar iðaði borgin af lífi. Þetta sjónarhorn af borginni svona ofan af þaki var skemmtileg tilbreyting.

Við vorum samt allar þreyttar eftir átök dagsins, svo að við fórum snemma heim, saddar og sælar eftir viðburðarríkan dag.

Vá, ég var að koma úr frábæru partýi. Adelene vinkona mín er alveg frábær gestgjafi, og hún tók upp á því að fara á barþjónanámskeið í Columbia. Hún þarf að taka barþjónapróf eftir tíu daga og ákvað því að halda partý þar sem fólk ætti annað hvort að koma með flösku af áfengi fyrir barinn eða 15 dollara.
Og hún stóð í allt kvöld og sörveraði drykki oní okkur gráðugu drykkfeldu vini hennar.

Það var fullt af fólki í partýinu sem ég hafði aldrei hitt áður. Þar á meðal fólk sem hafði komið til Íslands og uppveðraðist allt af því að hitta mig. Ehemm.. ég fæ svo mikið af "undeserved credit" fyrir að vera frá Íslandi. Reyndar náði ég að vinna mér inn aðdáun nokkurra karlkyns einstaklinga á svæðinu því að Adelene bauð upp á eihvert austurrískt skot að nafni Strohmeister (note to those who know me well, please stop giggleing). Það er svona einhver snafs sem minnir mig eiginlega mest á íslenskt brennivín. Við demdum þessu í okkur og strákarnir fengu allir tár í augun og hóstuðu og reyndu að bera sig mannalega. Ég blikkaði varla auga frekar en venjulega, en þar erum við komin að mínum leynda hæfileika. Að drekka sterkt áfengi án þess að blikka auga. Allir eiga sinn leynda hæfileika, þetta er bara minn....

Strákarnir sem höfðu komið til Íslands sögðu "takk fyrir" með kanadískum hreim, svona hundrað og tutturu sinnum við mig. Ég sagði bara "skál í boðinu" á móti og hlustaði á Íslandssögur þeirra.

Þau fóru í bláa lónið, sem var náttla frábært. Og sáu Gullfoss og Geysi sem var náttúrulega æðislegt líka. Þau fóru á matsölustað sem byrjaði á N... og borðuðu góðan mat, en vildu ekki borða hvað af því að hvalir eru í útrýmingarhættu...

Svo skelltu þau sér út á lífið. Þeim fannst lítið til íslenskra nektardansstaða koma, fannst næturlífið annars spennandi, en furðuðu sig á einu. Hvursu mikið það hefði verið um slagsmál inni á börum í Reykjavík. Ég varð bara að segja þeim það eins og það væri, að eins frábær og við Íslendingar værum og bla, bla, bla, þá værum við oft frekar ókurteis og óhefluð, god knows why. Þess vegna væri fóki ekki hent út af skemmtistöðum fyrir að vera með einhvern óskunda, öfugt við til dæmis New York.

Nancy, sagði líka skemmtilega sögu af vinkonu sinni sem var svo klikkuð að koma til borgarinnar í atvinnu og húsnæðisleit, án þess að vera með bókaða gistingu á hóteli eða neitt og var þar að auki með mörð í farteskinu. Hún hneykslaðist á þessari stelpu í þokkalega langan tíma fyrir að koma hingað með mörðinn sinn, þangað til ég sagði við hana: "Ég kom nú reyndar líka hingað með Mörðinn minn, en ég átti þó að minnsta kosti bókaða gistingu".