Það má segja að slagæð borgarinnar sé subway, eða neðanjarðarlestin. Ég var að hugsa um það í dag þegar ég tók lestina frá 168 Stræti á Broadway, þar sem ég vinn, niður á Christopher street, sem er um 160 "blokkum" sunnar.

Nyrðst er ég oft eina hvíta manneskjan í lestarvagningum, afgangur farþeganna er annað hvort blökkumenn eða fólk af suður-amerískum uppruna. Þegar að Columbia kampusnum kemur, bætast venjulega við hvítir krakkar á háskólaaldri og svo enn sunnar fer að koma inn fólkið sem býr á Upper West Side, venjulega hvítt fólk af millistétt.

Niðri í Greenwich Village, þar sem ég fór út, fer oft heldur ekki fram hjá manni að þar um slóðir býr mikið af samkynhneigðu fólki. Sumsagt sýnishorn af flestum mismunandi þjóðfélagshópum borgarinnar á stuttum tíma. Nema kannski ríka liðinu.

Á tímabili sat beint fyrir framan mig suður-amerískur maður með hálflufsulegt svart sítt hár og svaf. Við hliðina á honum sat eldgömul kona með hárkollu í skræpóttum kjól og rauðum skóm með risastór gleraugu og starði á auglýsingaskiltin í lestinni. Við hliðina á mér stóð par og talaði spænsku og börnin þeirra öskruðu og görguðu. Flestir í vagninum reyndu að láta eins og þeir tækju ekki eftir því og störðu að mesta mætti tómlega framfyrir sig, en miðaldra hvít kona með sem var að lesa nýjasta heftið af "The New Yorker" horfði með vanþóknun á föðurinn eftir háværasta öskurkast annars stráksins. Rétt í því kom betlari inn (það þarf varla að taka það fram að hann var svartur), og hristi pappaglas með klinki og bar sig aumlega. Það var orðið enn erfiðara fyrir fólk að láta eins og það tæki ekki eftir neinu mitt í öllum hávaðanum og ringulreiðinni.

Rétt eftir þetta stöðvaði lestin þó á Times Square og vagninn tæmdist að mestu og inn komu svo nýjir farþegar, flestir greinilega túristar, af amerískum uppruna þó. Það mátti heyra af hreimnum og sjá á vaxtarlaginu, sem var mun frjálslegra en hjá hinum vísitölu - "New Yorkerum".

Það er oft pínu þreytandi að fara í neðanjarðarlestina hér, vagnarnir eru oft troðnir og maður lendir í misskemmtilegum uppákomum. En ef maður er hins vegar í skapi fyrir smá mannfræðistúdíu, þá er það sko hin mesta skemmtun.