Óli Gneisti skrifar um frændur sína sem hann fann með Íslendingabók. Það leiddi hugan minn að Andrew, sem er frá Kanada og er giftur konu sem ég þekki í gegnum vinnuna. Andrew er nefnilega frændi minn og sennilega ykkar allra sem lesið þessa færslu.

Málið er það að hann varð allur uppveðrarður þegar hann frétti af því að ég væri Íslendingur, því að amma hans var íslensk, en hún fluttist búferlum til Kanada á sínum tíma. Svo var ég einhvern tíman í partýi með Andrew og hann fer að tala um það að langamma hans hún Halldóra hafi verið langlífust allra Íslendinga fyrr og síðar. Ég náttúrulega brosti við og sagði: "Oh, so Halldóra Bjarnadóttir was your great -grandmother!" Ég vissi ekki hvert hann ætlaði, hann var svo frá sér numinn yfir því að ég vissi hver langamma hans hafði verið og að ég vissi meira að segja hvers dóttir hún væri.

Nokkrum dögum síðar hitti ég hann svo aftur og sagði mér að mamma sín hefði verið himinlifandi að frétta að hann hefði hitt konu sem vissi hver Halldóra var.

Ég náttúrulega lét ekki þar við sitja, heldur rakti ættir okkar saman í Íslendingabók og gaf honum útprentun. Við eigum sameinginlegan forföður tíu ættliði aftur, sem verður nú bara að teljast nokkuð gott, fyrst að það eru nokkrar kynslóðir síðan hans fólk fluttist af landi brott.

Í hvert skipti sem ég hitti hann núna segi ég: "Hæ, frændi... It's not every day you meet your cousin on the streets of New York, is it!" Alger aulabrandari, en hvað um það, þetta er nú pínu magnað svona að geta rakið ættir sínar saman við fólk sem maður hittir svona í útlandinu.....