Bleh.. ég veit eiginlega ekki einu sinni hvar ég á að byrja, það er orðið svo langt síðan að ég bloggaði!
Allavegana, þá var nóg að gera hjá okkur í síðustu viku, svona aðallega við að setja saman IKEA húsgögn og endurskipuleggja skúffupláss og svona....
Þetta byrjaði eiginlega allt saman á þriðjudaginn, þegar við leigðum okkur bíl til þess að fara í nýju IKEA búðina í Paramus, bara 15 mínútur frá George Washington Bridge. Það gekk ekki betur en svo að við villtumst, þegar við keyrðum á röngum stað út af hraðbrautinni og hringsóluðum í tvo klukkutíma og reyndum að finna hvar við værum stödd.
Við komum því frekar seint í búðina, og drifum okkur því af stað í að ákveða hvaða kommóður og hillur yrðu fyrir valinu. Það sóttist þó nokkuð seint, því að eins og allir vita er það pínu áhlaup að komast í gegnum alla ranghala IKEA verslunar. Þess vegna var klukkan orðin tíu og kominn tími til að loka þegar við komum inn á sjálfsafgreiðslulagerinn til þess að sækja það sem við ætluðum að kaupa. Við drifum allt upp á kerruna og lagerstarfsfólkið rak á eftir okkur, pirrað yfir seinaganginum í síðustu kúnnunum. Þegar við ætluðum svo að sækja eldhúsbekk að nafni Groland, í hilluna sína, kom babb í bátinn. Það var enginn kassi eftir á gólfinu, heldur bara uppi á hillu, um einum og hálfum metra frá gólfinu. Við báðum einn lagerguttanna að hjálpa okkur að taka kassann niður, en neibbs, hann þverneitaði. Málið var að hlutir eru aðeins færðir úr hillunni niður á gólf á nóttunni þess á milli er það bannað. Þannig að borðplássið mitt fyrir eldhúsið var rétt við nefið á mér, en ég gat ekki keypt það.
Ég var frekar svekkt og vældi pínu í gaurnum um að redda þessu fyrir mig, en allt kom fyrir ekki. Hann sagði bara við mig að ég yrði að koma daginn eftir, en þá yrði búið að sækja eldhúsbekks-kassann og setja hann á gólfið, í seilingarfæri.
Ég var því frekar pirruð þegar við gengum út, vitandi það að ég þyrfti annað hvort að leigja bíl aftur eða borga helming af verði gripsins í sendingarkostnað til að fá hann sendan heim.
Daginn eftir vorum við svo eitthvað að velta því fyrir okkur hvort okkar ætti betra með að skila bílnum, en ákváðum svo bara að drífa okkur aftur inn í IKEA, áður en bílaleigan lokaði. Ég gat því aftur tekið gleði mína, með von um meira eldhússborðpláss í hjarta, þar sem við brunuðum eftir þjóðvegi 80 í áttina að Paramus.
Þegar við gengum um búðina í annað skiptið á sólarhring flugu ófáir brandarar okkar á milli um það hvað við myndum til bragðs taka ef borðið væri enn úr seilingar-/kaupfæri. En okkur grunaði ekki að þegar við kæmum á lagerinn aftur yrði ekki búið að mjaka borðinu svosem eins og einn millimetra frá þeim stað sem það lá kvöldið áður.
Við urðum því sko barasta aldeilis hlessa þegar við komum aftur að stæðu 9, hillu 24 á lagernum og komumst að því að gripurinn góði sat sem fastast á sinni hillu, fjarri nokkurri snertingu við gólfið.
Mér varð alveg hreint nóg boðið og vatt mér að lagerstjóranum með mitt væl og mínar kvartanir. En eins og við var að búast yppti hann bara öxlum og sagði mér að koma daginn eftir. Ég ætlaði nú ekki að gefa mig, en allt kom fyrir ekki, hann varð ekki að neinu gagni, þannig að ég dreif mig yfir í "customer service", þar sem ég fékk alveg dæmigerða New Yorkur kúnnaþjónustu, starfsfólkinu var svo sama um allt og alla að það reyndi ekki einu sinni að vera kurteist. Þar sem ég stóð við afgreiðsluborðið og beið eftir því að einhver myndi leysa vanda minn kom Mörður hlaupandi:
"Erna, ertu nokkuð með 20 dollara á þér?" Ég varð frekar hissa og bað hann að koma og bíða með mér, en hann neitaði: "Ég er sko búin að redda þessu, þetta er komið, mig vantar bara 20 dollara". Þá höfðu málin æxlast þannig að hann mútaði gaurnum sem hafði afgreitt okkur kvöldið áður til þess að ná borðinu niður úr hillu, og hann fékk tvo kollega sína í lið með sér, annan til þess að standa vörð, ef yfirmaðurinn kæmi aðvífandi, og hinn til þess að hjálpa við að ná borðinu niður.
Mörður þurfti svo að koma peningnum til gaursins án þess að nokkur sæi og krumpaði tuttugu dollara seðil saman í lófann á sér og tók í höndina á lagergaurnum, til þess að þakka honum fyrir "frábæra þjónustu". Við drifum okkur svo út með nýja húsgagnið okkar, eins hratt og við mögulega gátum, svona hálfstressuð yfir að verða staðin að verki fyrir ólöglegar mútugreiðslur.
Núna erum við búin að lakka gripinn og nota hann við eldamennskuna og erum alveg hæstánægð, þó manni líði svona næstum því eins og að hafa stolið húsgagninu, þrátt fyrir að hafa borgað tíu prósent hærra verð en aðrir kúnnar IKEA.