Lífið er svo til alveg komið í réttar skorður eftir rafmagnsleysið á fimmtudaginn. Það var nokkuð ævintýralegt að upplifa borgina án rafmagns. Ég var að tala við Mörð í símann þegar rafmagnið fór, klukkan rúmlega fjögur á fimmtudaginn, svo að við vissum það strax að rafmagnsleysið var útbreitt. Ég fór svo bara heim þegar búið var að ganga í skugga um að allir frystar og frumuhitaskápar væru komnir á varaafl. Ég tók bara rútuna sem ég tek venjulega á milli kampusanna og það tók bara fimm mínútur. Umferðin í norðurátt var hins vegar geðveik, allir á leiðinni af Manhattan um George Washington brúnna, þannig að ég þakkaði mínum sæla fyrir að vera á suðurleið.

Ég fór svo bara heim og hlustaði á útvarpið og beið eftir Merði. Hann var nefnilega í skólanum niðri á tuttugasta og fjórða stræti og Lex og þurfti að labba heim þaðan. Það var víst alveg frábær skemmtun, því að fólkið streymdi út á göturnar, ekkert panik í gangi, fólk yfirleitt með bros á vör að búa sig andlega undir að ganga heim. Svo voru ljósmyndarar út um allt með sólheimaglott á andlitinu að taka myndir af fólkinu úti á götu.

Það var nokkuð athyglisvert að labba út á Broadway um sjöleytið, því að það svoleiðist streymdi mannfjöldinn norður eftir götunni. Allir á heimleið sömu leið og venjulega, bara ofanjarðar í stað neðan. Það var nokkuð gaman að sjá það svona svart á hvítu hversu margt fólk hreint og beint streymir um neðanjarðarlestarkerfið á þessum tíma dags.

Mörður kom svo heim um sjöleytið, sveittur en sæll. Stuttu síðar var svo barið að dyrum og Jeff, vinur Josh og Melissu stóð á ganginum. Við urðum nokkuð hissa, en hann hafði verið að flytja þennan dag og ætlaði að verja síðustu nóttunni heima hjá Josh og Melissu, en þau voru í sumarbústað.
Við buðum honum náttúrulega í mat og ég eldaði risotto úr því matarkyns sem til var á heimilinu, með höfuðljósið á enninu, á meðan strákarnir spjölluðu í stofunni. Mikið getur nú stundum borgað sig að vera með gaseldavél.

Svo sátum við fram á nótt og nutum myrkursins og spjölluðum og drukkum vín og borðuðum. Við fórum líka út um nóttina, bara til að sjá borgina myrkvaða. Það var svolítið sérstakt, tungl var nær fullt og það var hálfdraugalegt að sjá bíla keyra löturhægt um göturnar sem voru baðaðar í tunglskininu.

Ég vaknaði svo klukkan sjö við það að prentarinn okkar fór í gang, en hverfið okkar var eitt af fyrstu hverfunum sem fékk rafmagn aftur á Manhattan.

Ég fór ekki í vinnuna fyrr en á hádegi, við fórum fyrst og fengum okkur þynnkuhádegismat með Jeff, á Tom's Restaurant.
Þegar ég kom í vinnuna var mér sagt að byggingin væri lokuð og að ég mætti ekki fara inn nema að ég væri að fara að gera eitthvað svakalega mikilvægt. Ég sagði öryggisverðinum að ég væri að gera mikilvæga tilraun og hún hleypti mér inn. Þegar ég steig upp í lyftuna sagði hún við mig: "Miss, you know the building is closed, you are using the elevator at your own risk". Ég svosem yppti bara öxlum. "At whose risk do I then take it when the building is open?" hugsaði ég með mér (já, ég hugsa á ensku mestallan daginn...).

Ég varð hins vegar hissa að uppgötva að allir nema einn meðlima labbsins míns voru á svæðinu að vinna á fullu! Meira að segja yfirmaðurminn var þar. Kannski þess vegna voru allir líka að vinna, en við máttum það í raun ekki, sem segir svosem sitt um vinnumóralinn á rannsóknarstofunni. Um fimmleitið var meira að segja smá veisla sem hafði átt að vera kvöldið áður til þess að fagna útgáfu greinar í Immunity, sem er virtasta fagtímaritið í ónæmisfræðinni. Ef að öryggisverðirnir hefðu komið upp og séð okkur sötra vín og borða súkkulaðiköku þegar við máttum í raun bara vera inni í byggingunni í nokkrar mínútur, hefði allt orðið vitlaust. En svona erum við nú klikkuð, vísindamennirnir.

Í dag var svo mestallt komið í samt lag í borginni, subwayinn kominn af stað og allt. Reyndar þurfti ég aftur að þrasa til þess að komast inn í vinnunni, en það var það eina sem var ekki venjulegt.

Ég verð hins vegar að segja að ég er ekkert smá ánægð að hafa ekki verið í subway undir East River þegar rafmagnið fór.