Það eru bara allir að blogga um San Fran í kvöld. A.m.k. Árdís og Siggi og svo náttúrulega ég, (ehm.. nema ég þurfti náttúrulega líka að taka smá "Kanar eru skrýtnir"-kast....)

Allavegana, þá er ég alveg sammála Sigga með að borgin sé vinaleg. Ég tók líka eftir Daunillu Rósinni sem Árdís talar um, frekar fyndið nafn á veitingastað. Nú sé ég eiginlega eftir því að hafa ekki borðað þar, en maður gerir náttúrulega ekki allt á einum og hálfum degi....

Jamm og jæja! Þá erum við komin heim úr fríinu, hress og endurnærð. Lífið lék við okkur í Kaliforníu, við vörðum nær sex dögum í Yosemite, þar af fjórum á göngu. Ég á varla orð til þess að lýsa fegurðinni þarna uppi í fjöllunum og við rötuðum í ýmis ævintýri. Ég segi betur frá því síðar.

Við stöldruðum líka við í San Francisco í einn og hálfan dag áður en við fórum aftur heim. Ég er svakalega skotin í San Fran. Sérstaklega kaffihúsamenningunni sem fær mann til þess að líða eins og maður sé í Evrópu, ekkert boring, sterílt Starbucks kjaftæði** þar á ferð eins og annars staðar í BNA, heldur ALVÖRU kaffihús!

Við löbbuðum borgina þvera og endilanga, enda ekki erfitt, þar sem hún er alveg pínkulítil, og borðuðum alveg hreint ljúffengan mat og nutum sólarinnar og náttúrulega þokunnar! Við enduðum svo á því að keyra úr borginni um Golden Gate brúnna, en hefðum alveg getað sleppt því af því að við sáum hana varla fyrir þokunni.

Og nú erum við komin heim, þreytt en sæl og tilbúin í slaginn, fyrir reikningshald og vísindauppgötvanir vetrarins.

** Maður hefur það oft á tilfinningunni að Bandaríkjamenn séu hræddir við að líða eins og að þeir séu að ferðast, vilji bara vera eins og þeir séu heima hjá sér og fara bara á sama kaffihúsið og veitingastaðina og heima hjá sér. Ég meina vá, fara til annarar borgar og tékka á Cheesecake Factory og Starbucks! Er í alvörunni hægt að finna leið til þess að kynnast nýrri borg minna?