Lífið er svona að komast aftur í sínar horfur eftir fríið. Ég reyndar fór í bakinu í hádeginu í gær þannig að ég er lítið búin að geta sofið eða unnið, en ég er með manneskju í málinu, nýja Suður-Afríska sjúkraþjálfan minn sem virkaði bara mjög vel á mig, mér er strax farið að líða mikið betur og stefni að því að vera byrjuð í spinning í næstu viku. Þvílík hamingja að geta horft á þessa bakverki með jákvæðu attitjúdi, ég verð nefnilega aldrei veik, fæ aldrei flensur eða neitt og þá náttúrulega kannski getur maður ekki kvarta þó að maður sé frá vinnu í nokkra daga á ári út af bakinu á sér. Hver hefur sinn djöful að draga.

Rodney Yee er líka búinn að vera duglegur að hjálpa mér að losa um eymslin, esselska.

TACLI klúbburinn (við stelpurnar erum sko The Arts and Crafts, Lounging and Island club), hittist áðan yfir mat og flissi og ég sagði nokkrar ferðasögur og heyrði ferðasögur hinna. Það er orðið pínu langt síðan við hittumst allar svona í einum hóp, sennilega höfum við ekki allar verið saman síðan í júní.

Ég þarf líka að grípa í rassinn á sjálfri mér og kannski svara einhverjum ímeilum og svo segja einhverjar ferðasögur hér á blogginu eins og ég lofaði...

Á morgun... segir sá lati...