Ég er búin að komast að þeirri niðurstöðu að það sé algert rugl að vera alltaf að baða sig. Málið er nefnilega að eftir gönguferðina í síðustu viku er húðin á mér búin að vera eins og silki. Ég er alveg sannfærð um að ástæðan sé sú að ég þvoði mér nær ekkert (nema um hendurnar), í rúmlega fimm sólarhringa á meðan á göngunni stóð. Og eftirá glóði húðin á mér, ég hefði getað leikið í hvaða kremauglýsingu sem er.

Ég hlýt því að komast að þeirri niðurstöðu að líkamsþvottur sé virkilega ofmetið fyrirbæri og svei mér þá ef að hann er ekki bara fundinn upp af snjöllu markaðssetningarfólki sápuskúmsfyrirtækja jarðarinnar. Ég held að við værum mikið betur sett ef við lifðum og hrærðumst í kúltúr sem gerði ekki ráð fyrir að við böðuðum okkur nema einu sinni í viku. Og þvílíkur sparnaður sem þar að auki hlytist af, minni vatnsnotkun og sápunotkun, nauðsyn handklæðafjárfestinga hyrfi eins og dögg fyrir sólu, og þar að auki myndi maður hætta að finna svitalykt af fólki, því að það væri sterk lykt af öllum og við myndum bara venjast því.

Ég held að ég sé búin að hugsa upp hina fullkomnu útópíu.

Ætli ég myndi líka komast hjá því að finna kúkalyktina á söbbveistöðinni á 168?