Ferðasöguna já! Um að gera að skrifa hana hér áður en að maður bara gleymir henni.
Sumsé, einu sinni fyrir langa löngu, eða nánar tiltekið sunnudaginn tuttugasta og fjórða ágúst, vorum við Mörður stödd í úthverfisbæ nokkrum kölluðum Hayward, rétt fyrir utan Oakland og San Fran.
Við keyrðum um þennan auma bæ og sáum varla hræðu á ferð og komum loksins auga á dæner, þar sem við settumst inn, pöntuðum ruslmat við hæfi og hófum að skipuleggja ferðina til Yosemite. Talandi um að vera á síðustu.
Við komumst að því að okkur langaði mest að fara upp á "High Sierra" svæðið í garðinum og byrja að ganga frá Tuolumne Meadows, á milli nokkurra svokallaðra "High Sierra Camps".
Þegar sú ákvörðun var úr vegi, átti bara eftir að kaupa nesti til fararinnar. Við fengum alveg hreint svakalegt víðáttubrjálæði í aðal-ofurmarkaði Haywardbæjar, því að sem Manhattan-rottur, erum við ekki vön því að það sé hægt að keyra kerrur um matvörubúðir, hvað þá að allar vörurnar sem mann vanti séu innan seilingar og að ekki þurfi að biðja starfsmenn að koma með stiga til þess að sækja varninginn upp í hillu. Við þurftum líka að hemja okkur að kaupa ekki súperstórar pakkningar af öllu, en svoleiðis er ekki heldur til í matvörubúðum hér í okkar últimeit kosmópóli, þar sem allt er til nema hillupláss. Talandi um kúltúrsjokk! Mér leið eiginlega bara eins og ég væri í íslenskri matvörubúð.
Okkur tókst sem betur fer að hemja allan æsinginn og klukkutíma síðar, eða um fimmleytið vorum við komin á þjóðveginn, á leið til Yosemite. Það var mjög gaman að keyra uppi í fjöllum um hlykkjótta vegina. Við komum upp í Yosemite klukkan átta og eftir að hafa borgað okkur inn og kíkt á kortið urðum við ásátt að keyra sem leið lá upp á Tuolumne Meadows, þar sem gangan átti að hefjast. Það var komið myrkur og það var ansi mikið ævintýri að keyra í gegnum skóginn, með grenitrén (eða hvað sem þessi tré hétu, fyrir Íslending er tré bara tré, er það ekki?) eins og virki sitt hvorum megin við okkur, svona eins og að keyra í gegnum gljúfur í gegnum skógarþykknið. Á einum staðnum, þegar við vorum komin nokkurn vegin yfir trjálínu, fundum við alveg svakalega brunalykt og stuttu síðar sáum við appelsínugulan bjarma í dalnum fyrir neðan. Við stöðvuðum bílin og stigum út og horfðum á bjarmann frá skógareldi nokkra kílómetra frá. Það var þvílíkt magnað, mér leið einhvern vegin eins og ég væri í miðri Hringadróttins-sögu og að allt væri mögulegt. Eldurinn var frá hinu illa Mordor.... ehm.. kannski ekki alveg.
Við slitum okkur frá eldinum, en þegar við keyrðum aftur fram á hann síðar í ferðinni var búið að setja upp skilti á staðnum þar sem við höfðum staðnæmst, til þess að útskýra eðli skógareldanna í þjóðgarðinum. Málið er að eldarnir kvikna víða um skóginn vegna eldinga og ef að ekki stafar nein hætta af eldunum og ef að þeir verða ekki óeðlilega stórir, er þeim leyft að ganga sér til húðar, sem hluti af hinni náttúrulegu hringrás skógarins. Við gengum líka nokkrum sinnum á göngunni í gegnum brunnin svæði og það var líka svakalega gaman einhvern veginn að sjá alla hringrásina í kringum sig, gömul tré, brunnin tré, nýr trjágróður, fúin tré og fallin tré (sem eru alveg einstaklega þægileg til nestisáts).
Þegar við komum inn að Tuolumne Meadows var tjaldstæðið fullt og við þurftum að keyra í korter í viðbót, út úr garðinum norðaustan megin til þess að finna tjaldstæði. Við tjölduðum í svarta-myrkri, vissum ekkert hvar við vorum, borðuðum kvöldmat í tjaldinu og rotuðumst svo.
(Tuolumne stendur fyrir ánnað hvort "fólk hellanna" eða "fólk steinanna" og er nafn á indjánaættbálkunum sem byggðu svæðið. Síðari þýðingin er talin sennilegri þar sem litið er um hella á svæðinu).
Okkur varð nú pínu kalt um nóttina, enda nýju svefnpokarnir okkar aðeins með 30°F einangrun, en það er c.a. -1°C, en um morgunin var frost á tjaldinu. Við lærðum af þessu og renndum pokunum saman eftir þetta. Ekkert smá næs að kúra saman í einum stórum svefnpoka!
Það var líka nokkuð stórfenglegt að skríða út úr tjaldinu um morgunin, út í háfjallaloftið og alla dýrðina. Hjartað í mér tók hreinlega kipp við að sjá vatnið sem við vorum við og að sjá morgunsólina glampa á tindunum og svo aftur tindana speglast í vatninu. Það var meira að segja spriklandi fiskur í læknum nokkra metra frá okkur. Við áttum líka eftir að sjá það betur síðar að það er allt spriklandi af lífi á svæðinu, fuglar, íkornar, dádýr, fiðrildi og eðlur, svo eitthvað sé nefnd hlaupa stöðugt um, yfir og meðfram göngustígunum.
Við kipptum saman tjaldinu og fórum aftur inn að Tuolumne Meadows til þess að fá gönguleyfi. Ég er mjög ánægð verð ég að segja, með allt skipulag á hlutum í þessum þjóðgarði, Kanarnir vita sko alveg hvað þeir eru að gera. það voru til góð kort af öllum gönguleiðum í kofanum þar sem við fengum gönguleyfin og við þurftum að segja nokkuð nákvæmlega frá því hvar við ætluðum að ganga, sem er skiljanlegt, því að t.d. var auglýst eftir manni þarna á plakati, en hann hafði lagt af stað í göngu og ekki sést til hans meir, fyrir tveimur mánuðum síðan.
Skógarvörðurinn leigði okkur líka svokallaðar bjarnadósir, en það eru plastdúnkar sem maður á að setja allan mat og snyrtivörur, tannkrem, sólarvörn, allt sem lyktar, í. Þessar dósir eru bjarnheldar og maður á að hafa þær um hundrað fet eða lengra frá tjaldinu sínu á nóttunni. Þannig að ef að skógarbirinir renna á lyktina, þá geta þeir ekki opnað dósirnar og snúa á braut. Það var mikið lagt upp úr því í garðinum að maður skildi hvergi eftir mat, t.d. brjótast birnirnir auðveldlega inn í bíla ef úr þeim finnst matarlykt. Þessar varúðarráðstafanir eru ekki síður bjarnanna vegna en okkar fólksins, því að ef birnir fara að tengja mat og fólk saman, fara þeir frekar að ráðast á fólk til þess að ná sér í mat, og um leið og þeir fara að lifa á mannamat fer heilsu þeirra að hraka.
Við gengum þó ekki af stað strax á mánudeginum, heldur ákváðum að fara niður í Yosemite dal og sjá svona það sem var að sjá þar, slappa aðeins af og taka því rólega og leggja svo af stað á þriðjudeginum.