Bleh... Ég þarf víst að skrá mig í eitthvað valnámskeið. Einhvern blessaðan líffræðikúrs. Boring.

Ég er búin að fá mig fullsadda af kúrsum, finnst ég einhvern vegin vera vaxin upp úr því að taka skipulagða kúrsa. Það var fínt þegar maður var í háskólanum heima, því þá þurfti maður á einkunnum að halda. Einfaldlega til þess að komast í framhaldsnám, til þess að getað stundað vísindin....

En núna? Ég þarf ekki neitt á neinum kúrsum að halda, mig langar að rannsaka, ekki verja tíma mínum í einhverjum loftlausum fyrirlestrarsal, hlustandi á misáhugaverða fyrirlestra. Ég þarf ekki á einkunnum að halda til þess að ná næsta stigi á ferlinum, ég þarf að rannsaka, fá niðurstöður og birta þær. Valkúrs í frumulíffræði hjálpar lítið til við að ná því marki. Og ef ég vil og þarf að læra eitthvað fyrir rannsóknirnar, þá bara geri ég það. Það er eitthvað svo svakalega óakademískt við að skylda doktorsnema til þess að taka kúrsa, en svona er þetta ameríska kerfi.

Ég ætla að minnsta kost ekki að taka kúrs sem krefst próftöku, bara massalestur í þrjá mánuði og svo ritgerð og rannsóknartillaga í lokin. Það er þó að minnsta kosti gaman, að semja tilgátur og finna aðferðir til þess að prófa þær.

Ég verð líka bara að hugga mig við það að þegar ég verð búin með þessa bévítans kúrsa (á samtals tvo eftir), þá fæ ég víst mastersgráðu númer tvö. M.Phil. Það er nú samt svosem ekki til þess að auka gildi þessara meistaragráða að spreða þeim svona um. Hvað hefur maður að gera við meistaragráður og kúrsatökur ef allt sem maður vill er að stunda rannsóknir og fá doktorspróf?