Jæja, best að skella meiri ferðasögu inn á bloggið... Fyrri hlutinn er sumsé hér.
Nóttina áður en við gengum af stað gistum við í Tuolumne Meadows. Nágrannar okkur komu að máli við okkur þegar við vorum að elda og báðu okkur að fara mjög varlega og ekki skilja nokkurn mat eftir í bílnum eða tjaldinu, því að tjaldstæðið okkar væri víst á miðjum bjarnarslóða og að það hefði sést til bjarnar á svæðinu kvöldið áður.
Við grilluðum okkur pulsur og nutum þess að vera í almennilegri útilegu, en fórum snemma að sofa til þess að vera vel hvíld fyrsta göngudaginn. Við ætluðum að ganga sem leið lá á milli Tuolumne Meadows, langleiðina að Vogelsang High Sierra Camp, að vatni sem kallast Boothe Lake, um sjö mílur í burtu. Hér má sjá gróft kort af svæðinu.
Við gengum af stað um ellefu á þriðjudagsmorgninum, eftir að hafa leigt svokallaðar bjarnardósir fyrir allan mat og annað lyktandi. Það gekk nú ekki betur en svo að við villtumst eftir aðeins hálftíma göngu og gengum tvo þrjá kílómetra of langt framhjá stígnum upp að Vogelsang. Við létum það samt ekki á okkur fá og óðum yfir á nokkra og enduðum á réttum stíg að lokum.
Það var frekar erfitt svona fyrsta daginn að ganga í svona mikilli hæð, þannig að við vorum frekar þreytt þegar við komum á leiðarenda um sjöleitið.
Við slógum upp tjaldi, elduðum mat í flýti og drifum okkur svo í háttinn þegar myrkraði um átta leytið, eftir að hafa gengið vel og vandlega frá öllum mat í bjarnardósirnar. Bakpokana okkar, með öllum öðrum farangri, geymdum við svo í fortjaldinu.
Tveimur tímum síðar vaknaði ég svo við það að tjaldið lék á reiðiskjálfi en Mörður sagði mér síðar að hann hefði vaknað við það að hann heyrði í birni þefandi af tjaldinu, hann hreinlega vaknaði við þungan andardrátt dýrsins. Ég vaknaði svo ekki fyrr en að björninn hóf hrammann á loft og sló í gegnum fortjaldið og byrjaði að draga bakpokana okkar út og Mörður æpti á mig að við þyrftum að drulla okkur út.
Ég hef aldrei á ævinni verið jafnhrædd. Aldrei nokkurn tíman! Ég var gersamlega frosin í nokkrar sekúndur, en svo henti ég mér á útganginn sem var í öfugum enda við björninn og reyndi að renna frá, en það var svo mikið panik á mér að ég eiginlega bara hékk í rennilásnum, og Mörður var stjarfur við hliðina á mér.
Eftir nokkrar sekúndur (sem virtust sem heil eilífð), þá mundi ég allt í einu eftir því að maður á að reyna að hræða birnina í burtu með hávaða, en ekki að flýja. Ég snéri mér að Merði og sagði við hann: -Mörður, við verðum að öskra. Frekar fyndið, því að ég hafði fyrir því að segja honum frá því í öllu panikkinu í staðinn fyrir að öskra bara!
Ég var sko búin að vera að hugsa allan daginn um það hvað ég myndi gera ef ég sæi björn, og ég ákvað með sjálfri mér að ég myndi nota grimmustu röddina sem ég gæti framleitt, til þess að öskra á björninn.
Þannig að ég gargaði eins hátt og ég mögulega gat: -BURTU MEÐ ÞIG SKEPNAN ÞÍN! Og ég heyrði röddina bergmála í klettunum í kring og svo hverfa út í niðdimma nóttina.
Það góða var að björninn fór. Mörður gargaði svo eitthvað líka og ég öskraði aftur, en björninn var á bak og burt. Þetta gerðist allt á svona hálfri mínútu, en mér fannst það frekar vera eins og nokkrir klukkutímar. Við sátum svo og héldum niðri í okkur andanum, algerlega varnarlaus, í miðju tjaldinu og vissum ekki hvað við áttum af okkur að gera. Ég man að ég hugsaði bara um hvað það væri óendanlega dimmt úti og hvað það væru óendanlegar víðáttur í kringum okkur og að við vissum bara ekkert hvað væri á seiði úti í þessu þykka myrkri, algerlega berskjölduð og lítil eitthvað. Eftir um tuttugu mínútur voguðum við okkur svo að kíkja út og björninn var á bak og burt, tjaldið rifið, bakpokinn minn hálfur út úr tjaldinu og pokinn hans Mödda lengst úti í móa.
Mörður manaði sig upp, tók höfuðljósið og sótti pokann sinn, eftir smá skraf og ráðagerðir um það hvort að það væri ráðlegt. Ég hefði fyrr dáið en að fara út úr tjaldinu, ég var enn svo skelfingu lostin. Ég held að hjartað í mér hafi slegið á tvöföldum hámarkspúls.
Það sem eftir lifði næturinnar sváfum við nú ekki mikið, en klukkan var bara ellefu þegar bjössi kom í heimsókn! Í hvert skipti sem annað okkar hreyfði sig, kipptist hitt við.
Dæmigerðar samræður voru:
Erna: Mörður, haltu niðri í þér andanum, þú andar svo hátt og ég held að ég hafi heyrt eitthvað.
Mörður heldur niðri í sér andanum.
Erna: Nei, þetta er allt í lagi, þetta var bara hjartslátturinn í mér.
Eða þá:
Mörður prumpar. Erna hrekkur við og gargar, varst þetta þú?
Daginn eftir uppgötvuðum við svo að við hefðum gleymt sólarvörninni okkar í öðrum bakpokanum, og björninn rann sennilega á lyktina af henni. Þessi dýr finna víst lykt af mat sem er enn í óopnuðum niðursuðudósum!
Það er fyndið að hugsa til þess núna að við erum orðin hluti af þessari statistík! En þegar þetta er skrifað eru ennþá uppi tölur frá vikunni sem við vorum þarna.
Daginn eftir gengum við svo sem leið lá um Vogelsang pass (og já, það er fuglasöngur í Vogelsang!). Um Lewis Creek að Merced Lake. Veðrið var alveg frábært og útsýnið af Vogelsang pass var stórkostlegt, við sáum meira að segja alla leið suður að Half Dome. Vogelsang pass var líka hæsti punkturinn í göngunni, í um þrjú þúsund metrum, en við lækkuðum okkur um þúsund metra þennan dag þegar við gengum um Lewis Creek að Merced. Síðasti hluti þeirrar dagleiðar var þó mjög erfiður, því að stígurinn sniglaðist niður mjög bratta brekku og var mjög grýttur. Við vorum því aftur dauðuppgefin þegar við komum að Merced um fimmleytið. Við náðum þó að njóta útsýnisins yfir spegilslétt vatnið í kvöldsólinni áður en við elduðum matinn og fórum að sofa.
Í þetta skiptið tjölduðum við á svona opinberu tjaldsvæði, þar sem hægt var að troða dótinu sínu í þartilgerða bjarnhelda stálskápa og við gersamlega stappfylltum bakpokana okkar af öllu því sem við myndum ekki þurfa yfir nóttina, til þess að vera nú alveg örugglega viss um að fá ekki annan næturgest. Bókin sem við höfðum meðferðis sagði nefnilega að ef maður gæti verið viss um að sjá birni einhvers staðar, þá væri það við Merced lake.
Dagur þrjú hófst svo aftur snemma og við töltum af stað um níuleytið í áttina að Sunrise High Sierra Camp. Við höfðum upphaflega ætlað að drífa okkur alla leið til baka að Tuolumne Meadows, en við höfðum ekki passað alveg nógu vel að drekka vatn daginn áður og vorum því pínu tuskuleg á göngunni sem var öll uppímóti. Útsýnið var samt frábært og ég sver það, himininn þarna er alveg jafnblár og heima á Íslandi.
Við gistum síðustu nóttina í Sunrise High Sierra Camp og sátum við varðeld um kvöldið og hlustuðum á söngva og gleði. Síðasta daginn sóttist gangan svo létt, var öll niðri í móti og svona, þannig að við vorum bara nokkra tíma að labba til baka.
Hér er mynd sem við tókum á síðasta spottanum, en við ætlum að setja fleiri myndir inn síðar:
Myndin er líka hér
Við komum þreytt en alsæl til baka til Tuolumne Meadows og fórum bæði í bestu sturtu ævinnar eftir fimm daga án þvottar.
Ég má svona bara til að skella inn einum bjarnarbrandara svona af því að núna finnst mér þetta alveg svakalega fyndið:
