Einhverra hluta vegna er ég búin að vera með eftirfarandi línur úr Morrisey laginu "Hold on to your friends" á heilanum í allan dag:

But now you only call me
When you’re feeling depressed
When you feel happy I'm
So far from your mind
My patience is stretched
My loyalty vexed

.. og svo man ég ekki meir...

Dekkið rokkaði feitt, a.m.k. komst ég hjólandi alla leið í vinnuna í morgun. Ég vildi eiginlega að það væri aðeins lengra að fara í vinnuna hjá mér, því að ég kófsvitna á þessum korters hjólatúr, en einhvern veginn finnst mér korter svona algerlega lágmarks svitnunartími til þess að það sé þess virði að fara í sturtu. Kannski ég fari að taka smá aukasprett norður í Bronx eða eitthvað til þess að gera sturtuna þess virði =)

Það er greinilega mjög spennandi líf sem ég lifi þessa dagana, því að ég er að blogga um dekkið á hjólinu mínu!

Ég ætti kannski að orða það þannig að það sé bara mjög gaman hjá mér þessa dagana, ég er að lesa á fullu um frumurnar sem ég vinn með og svona og svo er allt að fara á fullt í vinnunni og svona. Svo er ég aftur komin á fullt skrið í gymminu, í fyrsta skiptið fyrir alvöru síðan eftir bakmeiðslin, og ég er ekkert smá ánægð með það.

Ég er búin að fá flestar vinkvenna minna til þess að byrja að lyfta lóðum með mér og svo skiptist ég á að fara út að hlaupa með þeim og að fara í spinning með líffræðinemunum "uptown" þannig að ég fæ alveg slatta félagslíf út úr líkamsræktinni í leiðinni....

Vúps, en nú þarf ég að rjúka!