Jæja, kominn tími á blogg! Ég bloggaði alveg svaka góða færslu á laugardaginn, en tölvan mín bara át hana með húð og hári.

Það gerðist markvert um helgina að ég komst yfir ákveðinn þröskuld í líkamsásigkomulagi. Í fyrsta sinn síðan ég rústaði á mér bakinu í júní í fyrra fór ég út að hlaupa og leið eins og ég væri fis, fannst ég geta hlaupið endalaust og hljóp sjö kílómetra eins og að drekka vatn og var bara ekkert þreytt eftirá, hefði getað haldið áfram. Ég hljóp niður að bátahöfninni á sjötugasta og níunda stræti, (við búum á hundrað og þrettánda), meðfram Hudson ánni og heim aftur. Það var komið myrkur á bakaleiðinni og það var klikkað að hlaupa í myrkrinu með brjálað pönk í eyrunum og horfa á græn og hvít ljósin á George Washington-brúnni.

Ég er annars að lesa mjög skemmtilega bók þessa dagana. Mörður gaf mér ævisögu Madelene Albright um daginn, ég hafði minnst á það við hann að mig langaði að lesa hana, en tímdi ekki að kaupa hana fyrr en á næsta ári þegar hún kæmi út í vasabrotsútgáfu. Kallinn mætti bara með bókina handa mér nokkrum dögum seinna. Þetta er önnur ævisagan sem ég les, en sú fyrri var ævisaga Indiru Gandhi. Mæli með þeirri bók líka.

En nú þýðir ekki að prókrastínera lengur. Ég þarf að slubba saman einhverri umsögn um Journal Club grein vikunnar.