Í dag gerði ég skyrtertu, einum og hálfsinnum. Þannig er nefnilega mál með vexti að mér var boðið í kokkteil fyrir Fulbright-nema á fimmtudaginn og við vorum hvött til þess að koma með eftirrétt sem er dæmigerður fyrir okkar heimaland. Ég ákvað því að skella í skyrtertu og sjá hvað sæti.

Ég plampaði því út í búð og keypti skyr og egg og gelatín og bláberjasultu og allt heila galleríið. Svo gerði ég botninn og ákvað að þeyta rjómann strax og láta hann bara sitja í skálinni á matvinnsluvélinni á meðan ég gerði skyrblönduna.

Þetta gekk allt eins og í sögu, sykur, egg, sulta og skyr, allt í eina blöndu og svo skellti ég matarlíminu útí og ætlaði að drífa þeytta rjómann út í á eftir, en vúps. Hann var víst orðinn að sméri, í hinni öflugu Kitchen Aid matvinnsluvél. Ég fór víst aðeins yfir strikið þar.. Nú voru góð ráð dýr og ég endasentist út í ítölsku búðina hér úti á horni, en enginn var rjóminn þar. Ég hljóp þá tvær blokkir í viðbót út í kjörbúðina okkar og keypti tvo pela af rjóma og endasentist heim. En allt kom fyrir ekki, í skálinni var velstífnuð skyrfylling og allt unnið fyrir gíg.

Ég fór því í þriðja skiptið út í búð og keypti meira skyr og fleiri egg og meira gelatín og byrjaði upp á nýtt. Í þetta skiptið þeytti ég rómann mun varlegar og setti ekki matarlímið útí fyrr en að ég sá að rjóminn var passlegur og allt gekk upp í það skiptið og nú eru tvær skyrtertur inni í ísskáp.

Það er nú eiginlega bara fúll tæm djobb að vera á vegum Fulbright hér í New York, a.m.k. á vorin og haustin, því að þá rignir yfir mann boðum í kokkteilpartí. Ég hef nú ekki verið dugleg við að fara en nú skal á því gerð bragarbót.

Í augnablikinu sit ég samt bara og borða skyrtertu í fyrsta skipti á ævinni og nýt afraksturs erfiðisins...