... og er að reyna að hugsa um eitthvað til þess að skrifa um greinarnar góðu. Hins vegar sækja mun sterkar að mér hugsanir um glóbalíseringu, iðnað, dýrabú nútímans sem hún Sif kallar kjötverksmiðjur í kommenti hjá Herdísi. Hvalveiðar, afgogganir og ég veit ekki hvað!

Númer eitt, hvaða tilgangi þjóna afgogganir (e. debeaking) á hænsnabúum?

Númer tvö, ég get ekki annað en velt því fyrir mér sem ég heyrði á CSPAN (ríkissjónvarpinu hér í Ameríku), í umræðu um klónun. Einn af möguleikum klónunnar sem ég heyrði var að það yrði jafnvel bráðum hægt að rækta dýr sem væru ekki með heila og þess vegna þyrftu þau ekki að kveljast, við gætum bara framleitt endalaust magn af skinlausum skepnum án nokkurs samviskubits.

Númer þrjú. Mér finnst allt í lagi líka að veiða dýr sér til matar og er nokkuð sammála henni Sif að ég á erfitt með að skilja það þegar fólk veiðir dýr sér til skemmtunar. En hins vegar, hvar á maður að setja mörkin? Hvar eru veiðarnar orðnar of iðnvæddar og komnar of langt frá náttúrunni?

Númer fjögur. Hér í BNA er alltaf að eflast hin svokallaða "Slow Food Movement", sem snýst um það að maður eigi að elda matinn sinn og að borða mat ræktaðan í nágrenni sínu, helst lífrænt ræktaðann. Ég er ekkert smá hrifin af þessarri fílósófíu, og þó ég tileinki mér hana ekki 100%, þá reyni ég að elda oft og borða organískt og ég held að minnsta kosti hluti af organískri sendingu vikunnar komi héðan úr nágrenni New York borgar.

Ég var frekar pirruð þegar ég kom heim í kvöld. Og ekki alveg að ástæðulausu. Í síðustu viku gerði ég mér grein fyrir að prófessorinn minn átti að sjá um journal clubbinn sem verður á morgun og ég hafði sterkan grun um að hún hefði ekki hugmynd um það, því að hún er búin að vera svo bissí undanfarið. Það hjálpaði heldur ekki að umsjónarmanneskja námskeiðsins er heima hjá sér á Grikklandi að jarða tengdapabba sinn, og því hafði hún ekki minnt Kötu kellinguna á að hennar hluti námskeiðsins væri að hefjast.

Ég ákvað því að banka upp á hjá henni á föstudaginn, ég rétt náði í hana þegar hún kíkti við eftir að hún kom aftur í bæinn. (Hún var sko á einhverjum fundi í nokkra daga). Hún brást ekki mjög vel við (eh.. talandi um að skjóta sendiboðann, hún hefði nú bara átt að vera þakklát, en svona er að vera skapstór kona). Ég gaf það nefnilega líka í skyn við hana að fólk væri að bíða eftir greinum frá henni svo að við gætum byrjað að lesa og skrifa umsögn til að skila inn. Kannski ekki mjög góð hugmynd að reka svona á eftir henni, en hvað átti ég að gera?

Svo leið og beið og aldrei kom greinin, ég tékkaði endalaust á meilinu mínu alla helgina, því að ég vildi ljúka þessu af. En aldrei kom greinin.

Svo fattaði ég í dag að allir á labbinu nema ég voru með greinina og höfðu fengið meil með henni. Hins vegar er ég eina manneskjan á okkar labbi sem er skráð í kúrsinn, þannig að hinir þurftu ekki að skrifa umsögn. Það bætti heldur ekki úr skák þegar ég uppgötvaði að samnemandi minn á labbinu hafði sent yfirmanni okkar tölvupóstlista sem hann hefði átt að vita að var úreltur og hann hefði átt að vita að ég væri ekki á honum, því að það var svo mikið basl fyrir mig að komast á þennan lista. Hann þurfti því að forwarda á mig greinunum allan september, þangað til að mér var bætt á listann. Til að bæta gráu ofan á svart, sagði hann ekki einu sinni sorry, heldur fór að hafa áhyggjur af því að Kathryn hefði orðið brjáluð af því að hún fékk rangan lista í hendur!

Þannig að klukkan fjögur fékk ég loksins umrætt ímeil, og viti menn, við fengum tvær greinar í stað einnar venjulega. Ég þurfti því að slauffa tilraun sem ég ætlaði að gera í kvöld og þar að auki spinning tíma, já ég sagði SPINNING tíma til þess að fara heim og lesa þessar blessuðu greinar og skrifa um þær. URRRR!

Kaldhæðnin í þessu öllu er að ég hefði alveg komist upp með að segja henni á morgun að ég hefði ekki fengið ímeilið, ef það hefði ekki verið ég sem var að reka á eftir henni! Eina manneskjan sem fékk ekki meilið var manneskjan sem reddaði journal club presentasjón vikunnar og kom í veg fyrir að proffinn sinn gerði sig að kjána fyrir framan collegana!

Sem betur fer hafði hún vit á því að velja tvær alveg svakalega skemmtilegar greinar, þannig að það var nú bara gaman að lesa þær. Þær fjölluðu um stökkbreytingar í genum sem valda því að sómatískar hýpermjútasjónir og class switch gerast ekki í B-frumum og því verður mótefnasvar bilað. (Mjamm, eins og allir vita er ég NÖRD).

Og nú verð ég að gera svo vel að reyna að sofna eftir alla þessa kók-drykkju svo að ég verði í stakk búin til að skrifa blessuðu umsögnina í einum grænum hvelli á morgun.