Það er allt á öðrum endanum hér í stórborg stórborganna í dag. Það er nefnilega búið að snjóa nokkuð stanslaust frá því á hádegi. Tuttugu sentímetra jafnfallinn snjór í Central Park og allt!

Kaninn tekur þessu náttúrulega af sama æðruleysi og áður. Við vorum að horfa á fréttir og fréttastofurnar eru með fólk sitt hér og þar um borgina til þess að flytja fréttir af storminum (les snjókomunni, þetta kallast nú ekki bylur af manneskju sem ólst upp á Jökuldal). Það eru strax komnir svaka treilerar "Watch CBS news and stay updated on everything you need to know about the weather and conditions outside this weekend". Svo voru sýndar myndir af fólki sem stóð í röðum í stórmarkaði við það að skanka að sér mat til að vera nú við öllu búið ef veðrið skyldi endast alla helgina. Og það vour engin smá innkaup í gangi. Kassagaurinn sagði að margir hefðu verið að kaupa mat fyrir fimmhundruð dollara.

Þetta er alveg ótrúleg árátta fólks hérna. Það er sama hvað gerist, fólk er alltaf hrætt við að svelta. Þessi ofboðslegi matarkvíði kemur aðallega fram í því að þegar það gerir vont veður eða rafmagnsleysi, keppist fólk við að hreinsa út úr hillunum í stórmörkuðunum, eins og það eigi ekki eftir að komast út fyrir hússins dyr í nokkra mánuði. Þegar hryðjuverkaáróðurinn var sem mestur í fyrra voru allir hvattir til að eiga nóg af gasgrímum og náttúrulega vatni og dósamat til þess að lifa af í einangrun í nokkrar vikur.

Ég velti því stundum fyrir mér hvort að þessi árátta Bandaríkjamanna til þess að búast við sulti og seyru og einangrun í eigin húsakynnum eigi rætur að rekja til alls áróðursins sem var í gangi á tímum kalda stríðsins. Ætli það sé ekki búið að hræða fólk duglega í nokkra áratugi á að það sé alltaf yfirvofandi hætta á að hörmulegir atburðir eigi sér stað og þar af leiðandi býst fólk alltaf við hinu versta. Þannig þarf ekki nema rafmagnsleysi og við tekur hálfgerð paranoja.

En svona burtséð frá taugastrekktum innfæddum Amríkönum, þá finnst mér borgin alveg frábær þegar það snjóar. Það er mjög hentugt að vera ein af fáum New Yorkerum sem fíla snjó. Það verður allt svo hljótt þegar það flýta sér allir til síns heima frá öllum þessum hræðilega kalda og blauta snjó. Borgin breytir algerlega um svip, svona umvafin hvítri fönninni og það er erfitt að ímynda sér að maður hafi gengið um sömu göturnar fyrir bara nokkrum vikum síðan í stuttbuxum og sandölum, alveg að kafna úr hita.