Hver stundar nú hið mesta aumingjablogg norðan Mexíkóflóa þessa dagana? Það skyldi þó ekki vera yðar einlæg Erna dóttir Magnúsar, sonar Ingólfs? Og hvað veldur þessari vítaverðu vanrækslu á tryggum lesendum bloggsins? Það skyldu þó ekki vera jólin, með öllu sínu annríki?

Jú, jólin eiga víst hluta af sök, en þar með er ekki allt talið. Það vildi nefnilega svo skemmtilega til að á sama tíma og ég þurfti að kaupa allar jólagjafirnar, þurfti ég að útbúa rétti fyrir hin og þessi jóaboð og doktorsvarnarboð, mæta í þessi sömu boð, töfra fram vísindagögn fyrir fyrirlesturinn sem ég hélt í Data Club og lesa greinar og skrifa umsagnir um greinar í kúrsinum sem ég er víst að taka. Til að bæta gráu ofaná svart, eignuðust allar mýsnar mínar unga í sömu vikunni, þannig að það varð alveg brjálað að gera.

Ástandið á mér var ekki gott alla síðustu viku, ég var á labbinu til ellefu á kvöldin, komst ekki í gymmið, hvað þá út að hlaupa og bakið á mér ákvað að mótmæla allhressilega. Á endanum var ég farin að vakna þreyttari en þegar ég fór að sofa og lufsaðist einhvernveginn í gegnum dagana.

Núna stendur þetta hins vegar allt til bóta, ég svaf alveg til níu í gær og mætti ekki á labbið fyrr en á hádegi og þó ég hafi verið þar til nær ellefu, þá var það nú bara til þess að skrifa ritgerð, ekki til að stunda neinn tilraunahamagang. Í morgun svaf ég svo til tíu og dreif mig á labbið til þess að sækja tölvuna mína og lesa eitt gel í fosfórlesaranum.

Nú er ég komin heim, er að hlust á jólalög og drekka heitt kakó og er að undirbúa mig fyrir síðasta slaginn fyrir jól. Ég þarf að klára að skrifa rannsóknaráætlun út frá einni af greinunum sem við lásum í ónæmisfræðikúrsinum.

Og ég get sagt ykkur það að þetta er algerlega "back to basics". Fimm blaðsíður fyrir utan heimildir. Hvorki meira né minna, eitt línubil. Hver veit nema ég breikki spássíurnar. Ég hringdi í Mörð í gær og sagði honum að ég væri að verða búin með tvær blaðsíður af fimm og hann sprakk úr hlátri. "Nú, það er bara svona, verið að taka EmmErr pakkann á þetta?"

Þetta er nefnilega þannig að þessi ritgerð er algerlega neðst í forgangsröðinni hjá okkur öllum. Við vitum ekki einu sinni hvort að við fáum einkunn fyrir þennan kúrs eða ekki og öllum er sama. Við verðum að taka þennan kúrs og þá er eins gott að rumpa þessu af með sem minnstri fyrirhöfn, þannig að við getum varið tímanum í eitthvað mikilvægara, eins og að sinna rannsóknum okkar, nú, eða kannski fjölskyldu og vinum!

Þetta hljómar kannski kjánalega, en ég kann eiginlega ekki að skrifa svona hálfrassalega (e. half-assed) ritgerð, og það er leiðinlegt líka. Það er nefnilega svakalega gaman að sökkva sér ofaní efnið og velta því vel fyrir sér hvernig ónæmiskerfið virkar. Í mínum huga ætti það að vera eitt af sjö undrum veraldar. (En það er efni í aðra færslu.. ) Valið stendur um að sökkva sér ofaní undur ónæmiskerfisins eða að halda jól. Þannig að hálfrassinn verður við lýði hér í dag og hver veit nema ég nái að töfra fram einhverja sennilega hálfrassaáætlun áður en dagurinn er úti.