Vá, hvað ég er komin úr bloggæfingu! Það er nú löngu orðið við hæfi að óska lesendum gleðilegs árs og svona!

Héðan er allt fínt að frétta barasta. Ekkert merkilegt á seyði svosem. Um næstu helgi ætlum við hins vegar að bregða okkur bæjarleið í heimsókn til hennar Herdísar vinkonu í Íþöku. Það verður stuð skal ég segja ykkur! Vegna þessa ferðalags, vann ég báða dagana þess helgi, þannig að allt sé klappað og klárt um næstu helgi.

Ég ákvað líka að byrja á áramótaheitinu, sem mun vera að koma sér í betra form. Líkamsásigkomulag undirritaðrar man nefnilega sinn fífil fegurri. Tveimur vikum áður en við Mörður vorum pússuð saman man ég að ég hljóp fjórtán kílómetra án þess að blása úr nös. Í dag tel ég mig góða ef að ég skreiðist stynjandi sjö kílómetra án þess að stoppa á leiðinni.

Ég gerði tilraun til úrbóta í haust, en skipulagði mig ekki alveg nógu vel, þannig að ég endaði á því að vinna of lengi flesta daga og vera of þreytt og svöng til þess að komast í ræktina. Ég var orðin að svokölluðum helgarhermanni (weekend warrior), hafði bara helgarnar til þess að hrista á mér rassinn. Og svo síðustu vikurnar í desember varð geðbilunin bara of mikil og ekki sekúndubrot til þess einu sinni að hugsa um gymmið.

Þannig að nú skal gerð á bragarbót. Ég dreif mig því í ræktina í dag. Hvílík himinsæla, svona þegar litlu undergrad-ormarnir og business-school liðið er enn í jólafríi. Maður átti staðinn bara fyrir sig!

Ég ákvað að byrja á fullum krafti og rifjaði upp lyftingaprógrammið sem að ég notaði haustið '96, það var svo dúndur-massað. Súpersett á eftir súpersetti. Jedúddamía mín! Það er alveg ljóst að ég hef elst um sirka sjö ár síðan haustið það. En þetta kemur allt. Bráðum verð ég tuttugu og þriggja aftur! Hehehe....

Og nú á sko að taka þetta með krafti, vakna snemma á morgnana og fara út að hlaupa, eða vera mætt snemma á labbið til þess að komast nógu snemma í gymmið.

Og því ætla ég að skríða upp í flet mitt og sjá hvort að ég sofni ekki.