Snjónum kynngir niður hérna í stóra eplinu. Veðrið er alveg frágært, nær enginn vindur og svona æðislegur póstkortasnjór. Þegar ég lagði af stað heim af labbinu um sjöleytið var rétt byrjað að snjóa, flygsurnar voru risastórar og það var gaman að sjá hvernig þær gerðu gangstéttarnar flekkóttar.

Við ákváðum að breyta ekkert áætlan okkar að fara út að hlaupa í kvöld, en við höfðum reyndar vitað af því lengi að það ætti að snjóa, því að það hefur varla verið talað um annað í fjölmiðlum undanfarið. Við skelltum okkur bara stutta hlaupahringinn í Riverside park. Það var alveg stórkostlegt. Það var enginn á ferli þannig að það sáust varla spor í snjónum og hann brakaði skemmtilega undan fótum okkar. Það var líka hressandi að fá snjó í andlitið til að kæla sig aðeins niður. Ég var nú samt ekki gæfuleg þegar inn kom:

Fjölmiðlarnir eru náttúrulega algerlega að fara yfirum núna, því að það er búið að snjóa í nokkra klukkutíma samfleytt, og flestir skólar eru nú þegar búnir að tilkynna að það verði snjódagur á morgun, en hér kallast það snow day þegar kennsla fellur niður vegna snjóþyngsla. Enda er varla annað hægt, fólk getur ekki mætt í skóla í sex tommu jafnföllnum póstkortasnjó.

Ætli við Mörður séum ekki eina fólkið sem er himinlifandi með þessa þróun mála. Við fílum bæði snjóinn í tætlur og það skemmir ekki fyrir að við erum á leiðinni á skíði á Hunter Mountain á laugardaginn.

Hún Brynhildur hefði átt að verða líffræðingur. Að minnsta kosti las hún úrdráttinn úr "dactyplasíugreinninni" með alveg einstöku innsæji! Ég sá að minnsta kosti greinina ekki svona dramatískt fyrir mér...