Það var svo frábærlega, tjúllaðislega, geðveikt gaman í dag að ég bara stend á öndinni.

Það var langt frá því að vera auðvelt að vakna í morgun, við vorum frekar fúl og pirruð og heldur framlág eftir allt of stuttan svefn. Við drifum okkur nú samt út og niður á þrítugasta og fjórða stræti til að ná rútunni til Hunter. Þar var slatti af fólki fyrir sem beið og skalf í kuldanum.

Ég svaf nær alla leið í rútunni, sem betur fer, því ég vaknaði endurnærð þegar á leiðarenda var komið. Merði til mikillar skemmtunar var samt óendanlegt vesen á mér eftir það. Ég fattaði að ég hafði gleymt flíspeysunni minni, sem er ekki alveg heppilegt í tólf stiga frosti. Það var nú samt ekki mikið mál að redda því, ég keypti mér tjúllaða peysu í brettabúð á staðnum. Svo þurfti náttúrulega að pissa áður en við leigðum skíðin og ég þurfti náttúrulega líka að máta fjögur mismunandi skópör og pissa aftur, áður en við vorum tilbúin, en þá var klukkan langt gengin í ellefu. Og elsku kallinn minn beið bara þolinmóður á meðan. Það var reyndar frekar fyndið að Mörður var látinn fá byrjendaskíði, náttúrulega af því að hann sagðist vera byrjandi, sem voru alveg jafnlöng og mín og við rákum upp stór augu. Hann ákvað samt bara að láta slag standa og prófa skíðin.

Við fórum bæði í byrjendatíma á skíðum, en Mörður hefur ekki farið á skíði í rúm tíu ár, þannig að hann ákvað að fara með mér í svona tíma, samt kannski meira bara fyrir andlegan stuðning. Við byrjuðum á því að læra alger undirstöðuatriði í svona korter, og svo fórum við neðst í barnabrekkuna þar sem okkur var kennt að beygja. Og viti menn, ég var búin að búa mig undir það að vera á hausnum allan tímann, en þetta var bara ekkert smá auðvelt. Áður en klukkutími var liðinn ákvað kennarinn að útskrifa okkur úr tímanum og sagði okkur að við værum tilbúin til þess að fara að renna okkur í brekkunni sjálf. Hann kenndi okkur á stólalyftuna og kvaddi með orðunum "you made my day", hann var svo ánægður með að einhverjir nemenda hans gætu eitthvað smá.

Og svo tók bara við alveg frábær dagur þar sem við renndum okkur ferð eftir ferð í byrjendabrekkunni. Ég er svo montin að ég er alveg að deyja, mér leið bara eins og ég hefði fæðst á skíðum eða eitthvað, ég datt bara þrisvar og það allt á sama korterinu, allan daginn, kannski ekkert stórkostlegur árangur í barnabrekkunni og allt, en miðað við að ég hef aldrei svo mikið sem stigið fæti á svigskíði áður, þá finnst mér ég eigi það skilið að vera montin. Ég var alveg veik þegar kom að því að fara, og Mörður þurfti að hafa hemil á mér og næstumþví draga mig úr brekkunni.

Æji, þetta var bara svo frábær dagur. Vakna snemma, grútfúl, eisa byrjendanámskeiðið, sitja og hlæja og masa saman í lyftunni, renna sér á fullu niður byrjendabrekkuna, innan um jafnt stóra sem smáa, borða ruslmat í kaffiteríunni og hvíla svo lúin bein í rútunni og horfa á Vertical Limit saman.

Við erum að fara á skíði í fyrramálið. Ég er ekkert smá spennt. Það er tilboð á Hunter Mountain, lyftupassi fyrir þrjá daga á tímabilinu ásamt byrjendatíma á svaka hagstæðu verði. Við þurfum að vakna mjög snemma, rútan leggur af stað klukkan sex neðan úr bæ, þannig að við þurfum að leggja af stað upp úr fimm að heiman! Og hér sit ég klukkan hálfeitt og blogga. Hvað er ég að spá!

Ég hef aldrei lært á alvöru skíði. Ég reyndi einhvern tíman að fara á skíði þegar ég var tólf ára, en vissi ekki að skíðin sem ég var á væru stórhættuleg. Ég var sumsé á gömlu fjallaskíðunum hans Óla frænda, en þau eru ætluð til göngu og væntanlega gætu færir menn telemarkað á þeim. En ég ákvað að renna mér niður brekku, fór fram af hengju, þannig að ég stökk svakalegt stökk og svo stungust skíðin lóðrétt niður í skaflinn fyrir neðan brekkuna, með fótunum á mér föstum í þeim, af því að þetta voru náttúrulega gönguskíði, en þau losna sko ekki af manni sjálfkrafa. Það snérist upp á annan fótinn á mér í nær hundrað og áttatíu gráður, það eina sem bjargaði mér var að skórnir voru of stórir á mig þannig að fóturinn var ansi laus í. En ég fann til í hnénu í marga mánuði á eftir og fór ekki á skíði aftur í fimmtán ár. Það var ekki fyrr en löngu seinna að ég fattaði að þetta voru bara gönguskíði með gormabindingum.

Við Mörður fórum svo á telemarknámskeið hjá Íslenska Alpaklúbbnum fyrir nokkrum árum síðan. Það var mjög gaman, en nú er kominn tími til þess að ég renni mér niður brekkur á einhverju öðru en gönguskíðum, því ég hef aldrei stigið fæti á svigskíði. Og ég hlakka ekkert smá til! Ætli ég verði nú samt ekki marin og blá þegar ég kem heim annað kvöld...