Mér líður eins og ég sé fimm ára. Ástæðan? Jú, ég var úti að leika mér með Mödda í allan dag! Ég er rjóð í kinnum og dauðuppgefin. Ahh...

Dagurinn byrjaði rólega á byrjendatíma á stigi tvö samkvæmt bandarísku kennsluaðferðinni (hvað sem það nú er, en kennarinn okkar sagði okkur þetta ofboðslega hátíðlega). Við renndum okkur í plóg, fram og aftur ásamt nokkrum flissandi táningsstúlkum.

Færið var mun verra en síðast, þar sem það hafði rignt í nótt og svo frosið, en það var búið að troða allt svæðið, þannig að það var alveg slétt, það vantaði nú ekki. Ég var ekki jafnörugg og síðast, til að byrja með, því að það er erfiðara að hafa stjórn í svona færi eins og í dag, en þetta kom smám saman og undir lokin var ég alveg farin að halda í við Mörð. Hann var með skíði fyrir aðeins lengra komna og fór því hraðar frá upphafi.

Mér finnst þetta alveg tjúllaðislega gaman, ég elska öll sport þar sem ég get farið hratt, hvort sem það eru hjólreiðar eða línuskautar, nú, eða skíði. Ég fæ líka tjúllað kikk útúr því að taka skrensbeygju þannig að snjórinn fljúgi út um allt. Ég gerði líka mikilvæga uppgötvun í dag. Nú skil ég loksins til hvers skíðamenn þurfa stafina. Mér hefur alltaf sýnst þeir frekar óþarfir, þar sem ég hef alltaf séð þá sem tæki til að ýta sér áfram með, eða styðja sig við. Ég hef oft spáð í því til hvers fólk heldur á stöfunum niður brekkuna, þar sem það virðist eíginlega bara nota þá til þess að ýta sér af stað! Svo þegar ég var að renna mér niður í eitt skiptið uppgötvaði ég að ég var að nota stafina á fullu, alveg ómeðvitað!

En nóg um það, ég er farin að sofa!