Uhh.. það er of gaman í spinning. Það er svo tjúllaðislega gaman í spinning að ég get ekki hamið mig. Og nú er ég dauð. Gersamlega lömuð og búin á því. Bara gaman að því samt. Það hjálpaði kannski ekki að ég lyfti geðveikt þungu eftirá, jók þyngdirnar og allt. En hvað gerir maður ekki fyrir smá kikk í lok dagsins.

Það er svo fyndið að hérna í Amríku þora konur greinilega ekki að lyfta lóðum. Þær fáu sem láta sjá sig í lóðasalnum (þar eru sko engin svona "tæki", bara alvöru lóð og græjur, bekkpressa, smithvél og svoleiðis), lyfta bara í mesta lagi fimm punda lóðum. Vinkonur mínar þora varla inn í lóðasalinn, ég þarf að draga þær þangað. Ein þeirra vildi einu sinni ekki nota eina vélina, því að "einhver gæti þurft að nota hana". Ég benti henni á að hún þyrfti líka að nota þessa vél og að hún hefði alveg jafnmikinn rétt á því og einhver massaður fótboltaleikmaður (og þá er ég að tala um svona amerísksfótbolta vöðvafjöll).

En það er líka annar munur. Lóðasalurinn er oft fullur af svo hjúds gaurum að það er ótrúlegt. Sumir svertingjanna eru svo ýkt hávaxnir og massaðir að ég hef bara aldrei séð annað eins!

Sumsé, lóðasalir Kólumbíuháskóla eru frekar testó. Kannski ágætt til þess að vega upp á móti öllum þessum magadansi.