Æji, dagurinn í dag var hálfsúr. Ég hefði ekkert átt að vera að blogga um hvað allt væri gott. Það byrjaði allt á því að ég las eitthvað Nature editorial um það hvað það væru allt of margir vísindamenni í Ameríku og Evrópu og atvinnuleysi meðal vísindamanna væri alltaf að aukast og að við værum algerlega og smánarlega undirlaunuð stétt. Ekki það að ég hafi ekki vitað það fyrir, alltaf gaman að láta minna sig á það að framtíðarhorfurnar séu kannski ekki glæsilegar.

Svo, til þess að bæta gráu ofaná svart var spinningtíminn fullur óvenju snemma og ég gat ekki verið með. Æ, mig auma, en hvað það var svakalega fúlt. Það var hins vegar alveg brjálað að gera í vinnunni og kannski ekki mikill tími til þess að velta sér upp úr neikvæðum hlutum, þangað til að ég uppgötvaði að ein músanna minna væri dáin. Litli sæti músarunginn, sem framtíð doktorsnáms míns veltur á (ok, ég veit, smá drama), var barasta dáinn... Og það sem meira var: Í gær var fyrsti dagurinn frá því að litla skinnið fæddist, sem ég fór ekki upp í músahúsið að líta eftir honum. Og nú eru góð ráð dýr, því að það er ekki auðvelt að rannsaka mýs sem bara deyja drottni sínum áður en þær verða kynþroska.

Og við þessa uppgötvun helltist yfir mig eitthvað vonleysi í smá stund, og eftir að hafa reynt þrisvar sinnum að búa til einfalt agarósagel, sem misheppnaðist í hvert einasta skiptið, ákvað ég bara að drífa mig heim. Á leiðinni heim í rútunni hugsaði ég svo um verkefnið mitt þar til ég uppgötvaði leið til þess að auðvelda mér rannsóknarvinnuna hér eftir, úr því að svona er komið, og mér leið mikið betur fyrir vikið.

Svona er lífið sem doktorsnemi, alger rússíbani. Eina stundina finnst manni allt ganga frábærlega vel, en næsta dag getur sko allt verið komið í hnút, en hver veit nema maður sé þá við fótskör mikilla uppgötvana? Ætli maður verði ekki að halda áfram til að komast að því...