Það er spáð 18 stiga hita á morgun (Föstudag). Þegar ég sá það fyrr í kvöld, panikkaði ég og í höfðinu á mér fór af stað ákveðin keðjuverkun hugsana:

Oh, átján stiga hiti, á föstudegi! Hvað get ég gert, hvað get ég gert til þess að vera búin að vinna nógu snemma til þess að komast út að hlaupa í góða veðrinu? Átján stiga hiti. Þetta er nú bara ekki hægt, og það á föstudegi. Aumingja ég að þurfa að horfa á góða veðrið út um gluggan allan daginn. Átján stiga hiti á morgun, en hvað með laugardaginn, eða sunnudaginn?

Svo dró ég andann og gerði mér grein fyrir því að ég þyrfti ekkert að panikka yfir því að það væri gott veður úti. Það er alveg ótrúlegt hvað Íslendingseðlið í manni er seigt. Líkaminn á mér er í Ameríku, en hugurinn er enn heima á Íslandi, í veröld þar sem maður striplast um berrassaður þegar hitastigið fer upp fyrir tíu gráðurnar og allir taka sér frí ef að sólin skín.

Þegar ég rankaði við mér og mundi að ég væri ekki á Íslandi tók ég ákvörðun. Ég ætla bara að vera róleg yfir góða veðrinu á morgun. Það er nokkuð öruggt að það kemur aftur átján stiga hiti fyrir áramót.