Æji, vísindin eru aftur orðin erfið. Af hverju þarf allt að vera svona flókið? Húðfrumurnar mínar fíla greinilega plast betur en gler og mýsnar mínar eru of eðlilegar fyrir smekk prófessorsins míns. Nú þarf ég að taka á honum stóra mínum og berjast fyrir verkefninu mínu. Ég nenni ekki alveg að byrja upp á nýtt núna, en gæti þurft það samt. Það er hvorki heldur óeðlilegt í þessum geira, né óalgengt. Það er einmitt málið. Það sem er svo skemmtilegt við líffræðina er að hún er ein af greinum vísindianna sem er komin af svokölluðu "descriptive" stigi. Við erum hætt að einfaldlega lýsa fyrirbærum, sem koma fyrir í náttúrunni og erum komin á næsta stig, experímentalstigið. Tilraunastiginu fylgir meiri áhætta, því oftast þarf mikla vinnu til þess að ákvarða hvort að verkefnin okkar séu fýsileg og áhugaverð. En tilraunastigið er einmitt líka það sem gerir líffræðina svona skemmtilega, því það reynir á hugann að hugsa upp tilgátur og aðferðir til þess að prófa þær með tilraunum. -Það er greinilega ekki bæði sleppt og haldið í þessum málum.