Á meðan ég man:

Æhj, stundum er bara alveg hreint svakalega næs að eiga allt labbið fyrir sig. Spila háværa tónlist og vinna á fullu. Ég mætti ekki fyrr en klukkan tíu í morgun og þá beið mín hrúga af minnismiðum frá labbfélögunum. Svo mikið af því sem við gerum krefst þess að við mætum í vinnuna á hverjum degi, en oft bara til að gera nokkur handtök. Á föstudögum gefur það fólk sig venjulega fram sem veit hvenær um helgina það ætlar að mæta, þannig að það geti gert ýmislegt smálegt fyrir félagana. Það er orðið þannig líka að fólk stólar á að ég fari seint heim, því að ég fer oft í gymmið og mæti svo aftur á labbið til að klára tilraunir og annað áður en ég fer heim. Þannig að ég get kippt túpum út vatnsböðum fyrir fólk svo það þurfi ekki að hanga og gera ekki neitt í tvo auka klukkutíma.

Það mættu allir í vinnuna í gær nema ég, og ég var svo heppin að vinkona mín gat tekið húðsýni úr einni mús handa mér og sett það í formalín í fjarveru minni. Í dag eru allir í fríi nema ég og því kom það í minn hlut að hella ísópentan í rétta krukku, færa díalýsupoka á milli buffera og færa bakteríur úr 37°C hristingi í kyrrð og ró við 4°C, þegar ég mætti. Sumsé brjáluð samvinna.

Núna er ég hins vegar að mestu búin með labbvinnuna og er að gera heimaverkefni í erfðafræði. Jibbí, jei. Það var óvenjuskemmtilegt verkefni þessa vikuna, krefst mikilla pælinga og sköpunargáfu og svona. Fínt að standa samt upp annað slagið og skipta um etanóllausn á sýnunum mínum og svona...

Og að síðustu já: Gleðilega páska!