Í gær, þegar ég sat í makindum mínum við tölvuna og var að undirbúa Journal Club presentasjónina mína, heyrði ég í meðleigjendunum. Ég ætti kannski ekki að kalla þá meðleigjendur, því enga leigu borga þeir.

Ég var að hlusta á frekar háværa tónlist, og heyrði þá hávaða sem ég hélt að væri inni á baði. Til að trufla ekki meðleigjendurna, og til þess að eiga auðveldara með að finna þá og heilsa upp á þá, tiplaði ég á tánum að græjunum og lækkaði tónlistina. Ég var nokkuð viss um að þessir háværu meðleigjendur væru mýslur. Þegar ég kíkti inn í eldhús blasti blákaldur sannleikurinn við mér. Hávaðasami sambýlingurinn var eitt stykki tommulangur kakkalakki, sem lá afvelta á bakinu, alveg bjargarlaus, sveiflandi fálmurum og fálmandi með fótunum.

Ég virti hann fyrir mér í örlitla stund. Það tók huga minn svolitla stund að ná utan um þá hugmynd að hávaðinn sem stundum kemur undan eldavélinni og hættir þegar maður lýsir undir hana með höfuðljósi, sé frá kakkalökkum, ekki litlum húsamúsum. Eftir andartak áttaði ég mig þó og fór og sótti tólin sem ég nota til þess að eiga við blessaða meðleigjendurna: Art sandalana mína.

Ég tók líka tímarit til þess að hafa milligöngu á milli mín og kakkalakkans. Það má því segja að lakkinn sá hafi orðið undir snjófargi:

Pínu klesstur greyið:

Hann fór beint í ruslið, og vinir hans héldu áfram að leika sér undir eldavélinni, mér til skemmtunar og yndisauka. Ég er farin að halda að þeir séu að leika sér í amerískum fótbolta, svo mikill er fyrirgangurinn og eftir því eru lætin.