Ég hljóp tíu kílómetra, sem leið liggur niður í Miðgarð, í kringum vatnslónið tvisvar og svo til baka. Ég hef ekki hlaupið svona langt í fjögur ár, en tveimur vikum áður en við Mörður giftum okkur hljóp ég fjórtán kílómetra. Síðan þá hef ég ekki hlaupið lengra en átta K. Það er ekkert smá þægilegt að vera aftur að komast í form.

Nú mallar nýrnabaunachilli í pottunum hjá mér. Ætli það verði ekki bara kósí kvöld fyrir framan imbann og svo bara snemma í háttinn.

Við fórum á stórgóða bíómynd í gær. Hún er þýsk og heitir Der Tunnel. Hún fjallar um fólk sem grefur göng undir Berlínarmúrinn til þess að bjarga ættingjum og ástvinum yfir til vestursins. Myndin er reyndar nokkurra ára gömul en er samt í bíó hérna núna, það tekur stundum ár og öld fyrir evrópskar myndir að komast hingað yfir hafið. Ég mæli eindregið með þessarri mynd, hún hefur allt sem til þarf, ást, drama og spennu og svo er hún byggð á sannsögulegum atburðum. Ég var með stöðugan hjartslátt þá tvo og hálfan tíma sem myndin tók.

Ég hljóp líka fimm kílómetra hlaup með stelpunum í gær. Þetta var hlaup til stuðnings konum með krabbamein, og það var ansi tilifinningaþrungið andrúmsloft á staðnum. Margar konur merktu sig með þar til gerðu merki sem á stóð "cancer survivor" og margir voru merktir nafni þess einstaklings sem þeir hlupu til stuðnings. Það var nú ekki laust við það að maður hugsaði til þeirra kvenna sem maður þekkir sem hafa fengið krabbamein.

Í dag er ég svo bara á labbinu, er að drepa tímann núna að bíða eftir því að X-gal litunarhvarfið mitt klárist og er að reyna að finna góða díla á netinu fyrir alþjóðlegar símhringingar. Bara rólegheit og svona. Ég ætla svo að reyna við tíu kílómetra hlaup seinnipartinn, en við sjáum hvernig það fer, ég er frekar uppþornuð. Ég er skráð í 10K keppni þann 22. maí, og verð að fara að æfa mig. Bara gaman að því!