Af fimm stjörnum mögulegum:

Veðrið í Cambridge:**** (ekki of heitt, ekki of kalt, engin rigning. What else can a girl ask for).
Breskur hreimur:* (Sem betur fer tala allir vísindamenn með erlendum hreim eins og tékkneskum og japönskum, þannig að ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því að pikka upp breskan hreim ef ég flyt hingað.)
Gistiheimilið sem ég er á:** (Ein auka stjarna af því að ég get stolið þráðlausu interneti frá nágrannanum. )
Sjónvarpið í herberginu mínu:***** (Það væri sennileg eðlilegast að gefa þessu sjónvarpi mínus fimm stjörnur, en fjarstýringin er svo mikil ráðgáta og hefur valdið mér svo mikilli skemmtan að ég get ekki annað en gefið henni fimm stjörnur. Hverjum hefði dottið í hug að hún myndi skipta yfir á stöð fimm í hvert skipti sem maður reynir að hækka og svo slökkvá á sjónvarpinu þegar maður reynir að lækka? Magnað).
Matur í Cambridge:** (Fimm stjörnur fyrir frábært karrý á Karrýgarðinum í gær. Mínusstjörnurnar voru fyrir ofeldaðan sverðfisk í hádeginu og algerlega misheppnað risotto í kvöldmatinn. Uppskriftin af risottoinu var sennilega svona: Takið parboiled hrísgrjón (passa að nota alls, alls ekki arborio hrísgrjón) sjóðið þau í tíu mínútur. Takið aspas og saxið hann útí ásamt laxi úr dós sem hefur verið velgdur í örbylgjuofninum í nokkrar sekúndur. EKKI SALTA og EKKI KRYDDA. Berið fram volgt og sturtið nokkrum matskeiðum af lélegum parmesanosti fyrir framan nefið á vitlausum kúnnanum. Best með dísætu hvítvíni.
Umferðin í Cambridge:*** (Mínus fimm stjörnur fyrir að keyra um öfugum megin á götunni. Plús átta stjörnur fyrir reiðhjólamenningu).

Þar hafið þið það. Ætli maður verði ekki að gera svona úttekt á New York þegar maður kemur þangað?

Ég fór í mitt fyrsta formlega atvinnuviðtal í dag. Kominn tími til, svona fyrst maður er kominn hátt á fertugsaldurinn. Ég varði deginum í dag á rannsóknarstofu í Cambridge í Englandi þar sem ég byrjaði á því að halda fyrirlestur um verkefnið mitt (sem ég massaði, ég veit, ég er svo hógvær) og svo talaði ég við prófessorin í allt of marga klukktíma og svo póstdokkana hans og svo loks aftur við prófessorin og endaði með óformlegt atvinnutilboð uppá vasann, sem vonandi verður svo staðfest í lok mánaðarins. Úllalla. Og ég er alveg gersamlega úrvinda. En það þýðir lítið að slappa af, ég þarf að taka mig til og lengja fyrirlesturinn minn úr 20 í 45 mínútur fyrir næsta viðtal sem verður í Edinborg á Mánudaginn. Fyrst kvartaði ég endalaust yfir því að fá bara 20 mínútur í Cambridge, og nú ætla ég að væla yfir því að þurfa að tala í heilar 45 mínútur í Edinborg. Það er ekki hægt að vera of ánægð er það?