Og svona fyrst ég er að blogga um skyrhræring verð ég að koma því að að ég hafi loksins smakkað haggis þegar við vorum í Edinborg um daginn. Ég borðaði haggisfylltar kjúklingabringur sem voru unaðslega ljúffengar. Væri til í meira núna!

Fann samt ekki mikin mun á þessu og hefðbundinni lifrarpylsu.

Ég sit hér í makindum mínum og borða morgunmat. Ég er búin að vera að reyna að taka til í mataræðinu undanfarið og keypti svona bók í London um það hvernig maður heldur blóðsykrinum stöðugum yfir daginn. Eitt gott ráð er að borða alltaf prótín með öllu kolvetni.

Ég borða alltaf hafragraut í morgunmat, vetur, sumar vor og haust. Í bókinni góðu var stungið upp á því að maður setti smá jógúrtslettu út í grautinn áður en maður borðaði hann, svona til að hressa upp á prótíninnihaldið. Ég tók því gríska jógúrt út úr ísskápnum, þessa sem bragðast eins og skyr, og sletti út á og dáðist í huganum að því hvað þetta væri nú einfalt ráð og bara í alla staði sniðugt. Þangað til að ég settist hér við tölvuna og uppgötvaði að ég væri að borða skyrhræring. Ekkert nýtt á nálinni hér semsagt.

Hræringurinn bragaðist dásamlega. Hann afi hafði nú kannski bara oft rétt fyrir sér. En ekki held ég að hann hafi borðað saxaðar valhnetur útá grautinn sinn. Þar held ég að blóðmör hefði frekar orðið fyrir valinu.